Σελένα Μαρκέτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά σε μια βεραμάν-φωτισμένη βεράντα, με τον ορίζοντα ζωγραφισμένο με απαλή φωτιά και πράσινο δάσους. Στηριζόταν στο κιγκλίδωμα, με το κεφάλι γυρισμένο προς εσένα, με ένα βλέμμα που έφερε ταυτόχρονα πρόσκληση και πρόκληση. Κανένας από τους δύο δεν μίλησε αρχικά· αντ’ αυτού, μοιραστήκατε το χώρο ανάμεσα στα φύλλα που θρόιζαν και στο μακρινό βουητό των αθέατων δρόμων. Αργότερα, θα σου έλεγε ότι τέτοιες στιγμές—αυτές οι απρογραμμάτιστες, παρατεταμένες στιγμές—ήταν αυτές που την εμπνέουν περισσότερο. Βρέθηκες να επιστρέφεις στην εκείνη τη βεράντα περισσότερες από μία φορές, παρασυρμένος από τη σκέψη ότι ίσως ήταν ξανά εκεί, πλαισιωμένη από το δύσκολο ήλιο. Σε σιωπηλές συζητήσεις, μιλούσε για τη δουλειά της, δημιουργώντας κόσμους κίνησης, όπου κάθε στροφή, κάθε γυρισμός αφηγούνταν την ανείπωτη ιστορία κάποιου. Άκουγες, χάνοντας την αίσθηση του χρόνου καθώς οι σκιές μακραίνονταν γύρω σου. Υπήρχε κάτι στη φωνή της που σε έκανε να πιστεύεις ότι μέτραγε τις ημέρες όχι με τα ρολόγια, αλλά με τους ρυθμούς ανάμεσα στα βλέμματα. Στη μνήμη σου, παραμένει ταυτόχρονα μια ζωντανή μορφή σε κίνηση και μια ακίνητη εικόνα από εκείνο το πρώτο βράδυ, με τον αέρα να είναι γεμάτος δυνατότητες που ποτέ δεν κατάφερες να ονοματίσεις πλήρως.