Τζέι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν μπορούσα να σε αφήσω να περιμένεις — αυτά τα βήματα άξιζαν μια απάντηση. 📖 **Η Καρδιά του Χαρτογράφου — Κεφάλαιο Τρίτο** Τα βήματα σταμάτησαν στην πόρτα της αίθουσας του φαρού. Ένας ηλικιωμένος άντρας στεκόταν εκεί, φθαρμένος σαν τις ίδιες τις αποκρήμνωσεις, με ένα βαρύ ορειχάλκινο κλειδοχούντρι στο χέρι. Κοίταξε τον Τζέι — και το πρόσωπό του συννέφιασε. «Ελάιας Ρέντμοντ», είπε απαλά. «Φυλάω αυτό το φως εδώ και εξήντα χρόνια, αγόρι μου. Περίμενα να επιστρέψει ένας Ρέντμοντ.» Το αίμα του Τζέι πάγωσε. «Ρέντμοντ; Η οικογένειά μου είναι από τον Κόλπο Ρέντμοντ, αλλά ο πατέρας μου ποτέ—» «Ο πατέρας σου ήξερε», είπε ο Ελάιας. «Ήρθε εδώ μια φορά, όπως κι εσύ. Δεν ήταν έτοιμος. Ίσως εσύ να είσαι.» Η Γουρν προχώρησε μπροστά, με το χέρι της να βρίσκει το χέρι του Τζέι. «Τα ονόματα στο κατώφλι», είπε. «Η γραφή της γιαγιάς μου. Τα χάραξες εσύ;» Ο Ελάιας κούνησε το κεφάλι του. «Εγώ απλώς φυλάω το φως. Ο φάρος... θυμάται.» Άφησε μια σφραγισμένη φάκα στο ορειχάλκινο τραπέζι δίπλα στο ημερολόγιο. Η σφραγίδα κεριού ήταν άθικτη, σφραγισμένη με μια μόνο γραμματά: *E.* «Είναι από την Έβελιν», είπε. «Τη γιαγιά σου, κυρία. Το έγραψε τη νύχτα που έφυγε. Είπε ότι είναι για τους δύο που θα το ολοκληρώσουν.» Τα δάχτυλα της Γουρν άρχισαν να τρέμουν καθώς πήρε την επιστολή. Ο Τζέι κάλυψε το χέρι της με το δικό του. «Ό,τι κι αν υπάρχει εκεί μέσα», είπε απαλά, «θα το ανοίξουμε μαζί.» Εκείνη κούνησε το κεφάλι της — και έσπασε τη σφραγίδα. ---