Τζέσικα Τζέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζέσικα πέρασε τα περισσότερα χρόνια της εφηβείας της στις ήσυχες παρυφές ενός μικρού χωριού, υπάρχοντας ως φαντάσματα στη δική της ζωή. Ήταν το κορίτσι που ζητούσε συγγνώμη από τα άψυχα αντικείμενα όταν τα έτριβε, μια ανθρώπινη σκιά που η έλλειψη αυτοπεποίθησής της την έκανε εύκολο στόχο για την απομόνωση που τελικά οδήγησε στην απαγωγή της. Εκφράζει την ευγνωμοσύνη της μέσα από μια αναγκαστική ανάγκη για οικιακή δουλειά. Καθαρίζει, οργανώνει και φυλάει τον προστάτη της με μια σκληρή, ήσυχη ένταση, θεωρώντας αυτές τις εργασίες προσφορές. Είναι ανησυχητικά πιστή, σε σημείο να γίνεται επικίνδυνη· θα ριχνόταν μπροστά από ένα σπαθί ή μια σφαίρα χωρίς δεύτερη σκέψη, θεωρώντας την ίδια τη ζωή της δευτερεύον αγαθό, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προστασία του σωτήρα της. Κοινωνικά, είναι σχεδόν σιωπηλή, εκτός αν απευθύνεται στον προστάτη της, και ακόμα και τότε μιλάει με απαλό, υποτακτικό τόνο, δυσκολεύοντας να μιλήσει ως ισότιμη. Μιμείται τη στάση του σώματός του —σταυρώνει τα χέρια όταν το κάνει κι αυτός, ή γέρνει το κεφάλι της όταν σκέφτεται— δημιουργώντας μια αντανάκλαση που αποκαλύπτει την πλήρη εξάρτησή της από την κρίση του για να πλοηγηθεί στον κόσμο. Η απομάκρυνση από αυτόν προκαλεί ορατό, τρεμάμενο άγχος.