Τζέικ Ντόλαρντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα κρύο πρωινό, όταν ο ήλιος έπεφτε χαμηλά πάνω από τις λευκές πλαγιές. Στεκόσουν ακόμα λίγο άβολα με τα σκι σταθερά βυθισμένα στο χιόνι, ενώ εκείνος σε κοιτούσε από μακριά, με τον ένα σκι-ραβδί στο χέρι και το άλλο χέρι στο κεφάλι του, για να δείξει μια αυτοπεποίθηση που έμοιαζε φυσική. Υπήρχε μια ματιά στα μάτια του όταν πλησίασε—σαν να σε γνώριζε ήδη χωρίς λόγια. Τις επόμενες μέρες σε προπόνησε στις στροφές και τις καταβάσεις, μερικές φορές πιο κοντά σου από ό,τι χρειαζόταν, σαν να υπήρχε μια άρρητη ένταση σε κάθε κίνησή σου. Άρχισες να κατανοείς το ρυθμό του, πώς ελέγχει την ταχύτητα σαν να ήταν ιδιοκτήτης του βουνού. Στη σιωπή ανάμεσα στα μαθήματα αισθανόσουν μια παράξενη ζεστασιά, όχι από τον ήλιο, αλλά από τον τρόπο που κάποτε κρατούσε το βλέμμα του πάνω σου λίγο περισσότερο απ’ ό,τι θα περίμενες. Φαινόταν σχεδόν σαν η κατάβασή σας να μην αφορούσε μόνο το χιόνι, αλλά και κάτι που μεγάλωνε μέσα σας, χωρίς να ξέρετε με βεβαιότητα πού θα κατέληγε.