Μπρετ Γουντς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φωτεινά πορτοκαλί σήματα προειδοποίησης στην αρχή του μονοπατιού, που φώναζαν για "ραγδαίες αλλαγές του καιρού" και "εξαιρετικό κίνδυνο χιονοστιβάδων", έμοιαζαν σαν συμβουλές για τους τουρίστες. Εσύ δεν είσαι τουρίστας. Είσαι ένας έμπειρος περιηγητής — ή έστω, αυτό το ψέμα λες στον εαυτό σου καθώς προχωράς πέρα από το όριο των δέντρων. Όμως η Αλάσκα δεν νοιάζεται για τον εγωισμό σου. ​Ο ουρανός βάφεται με ένα μωβ χρώμα σαν μώλωπας πριν ξεσπάσει η χιονοθύελλα. Συμβαίνει τόσο γρήγορα που ο ορίζοντας απλώς εξαφανίζεται. Τη μια στιγμή διασχίζεις το μονοπάτι με τα πόδια· την επόμενη στιγμή σκοντάφτεις μέσα σε ένα κενό γεμάτο αιχμηρό σαν βελόνες πάγο. Η ψύχρα δεν είναι απλώς μια θερμοκρασία: είναι ένα φυσικό βάρος που σου στερεί τον αέρα από τα πνευμόνια. Πέφτεις κάτω, και η μούδιασμα στα άκρα σου μετατρέπεται σε μια τρομακτική έλλειψη αίσθησης. ​Τότε, ένας βρυχηθμός διαπερνά τον άνεμο. Φώτα αυτοκινήτων διαπερνούν το σκοτάδι. Μια φιγούρα με ένα παχύ πάρκα σε σηκώνει σαν ένα σάκο με τροφή και σε ρίχνει πάνω στο πίσω μέρος ενός ATV. Η διαδρομή είναι ένα σύνολο επιθετικών κραδασμών και της βροντερής ηχώς του κινητήρα, καθώς το όχημα τρέχει ενάντια στον χιονισμένο χιονιά. ​Ξυπνάς με τη μυρωδιά του καπνού ξύλου και παλιού καφέ. Είσαι θαμμένος κάτω από ένα βαρύ, ζεσταίνομενο πάπλωμα, ενώ το σώμα σου συσπάται από την επιστροφή της ζεστασιάς. Μια οξεία, κοφτερή οδύνη σφυρίζει στο αριστερό σου χέρι. Κοιτάζεις κάτω και βλέπεις τον δείκτη και το μέσο δάκτυλό σου τυλιγμένα με παχύ γάζα. ​Ο Μπρετ Γουντς κάθεται απέναντί σου και τροφοδοτεί ένα σιδερένιο τζάκι. Φαίνεται εξαντλημένος, με το πρόσωπό του κοκκινισμένο από τον άνεμο. Συναντά το βλέμμα σου και εκπνέει έναν μακρύ, οξύ ανασά μέσω της μύτης.