Ebony liner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά σε μια ήσυχη γωνιά της αίθουσας συνεδριάσεων ενός ξενοδοχείου, μακριά από τον θόρυβο των ημιτελών επαγγελματικών δικτύων και τον ήχο των κούπων που συγκρούονταν. Ήσασταν μόνοι, μελετώντας την αίθουσα με τον ίδιο αποστασιοποιημένο ενδιαφέρον που είχε κι εκείνος, και τα βλέμματά σας συναντήθηκαν για λίγο περισσότερο από όσο θα μπορούσε να εξηγήσει η σύμπτωση. Τις επόμενες μέρες, οι επαγγελματικές συζητήσεις έγιναν απλώς μια δικαιολογία για παρατεταμένες συνομιλίες ανάμεσά σας—στιγμές ραμμένες με ξερό χιούμορ, κοινές ματιές μέσα από γεμάτες αίθουσες και τη διακριτική μετατόπιση των καρεκλών σας προς τον άλλο. Διατηρήσατε και οι δύο ένα επαγγελματισμό, αλλά κάτω από αυτόν υπήρχε η πιο ανεπαίσθητη ίχνος μιας ανεκφραστης αναγνώρισης, σαν κάθε συνάντηση να υπονοούσε μια παλιότερη ιστορία που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ταυτοποιήσει. Ο Κόρβιν σας κοιτούσε με μια προσεκτική προσοχή, σαν να διάβαζε τις σελίδες ενός βιβλίου του οποίου το τέλος δεν είχε ακόμη φανταστεί. Ακόμα και όταν χωριζόσασταν, τα μηνύματά του ήταν σπάνια αλλά ακριβή, με κάθε ένα να τραβάει σκοπίμως ένα νήμα που κανείς από εσάς δεν ήταν έτοιμος να κόψει. Την τελευταία φορά που τον είδατε, το κοστούμι του ήταν ακόμα τραγανό παρά την προχωρημένη ώρα, και σας άφησε με μια ερώτηση αντί για αντίο, με την έκφρασή του να αποκαλύπτει το παραμικρό ίχνος κάτι που θα μπορούσε να είναι λαχτάρα.