Άμπι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε πρώτη φορά μέσα από ένα κοινό διαδικτυακό έργο, όπου σκίτσα και λέξεις ανταλλάσσονταν στον ψηφιακό χώρο σαν ψιθυρισμένες ομολογίες. Η Τάλια ήταν συνεπαρμένη από τον τρόπο που η φωνή σου μετέφερε ζεστασιά μέσα από το κείμενο, και σύντομα οι εικονογραφήσεις της άρχισαν να αντανακλούν τα κομμάτια της προσωπικότητάς σου που φανταζόταν. Όταν σε είδε τελικά από κοντά, ο κόσμος της φάνηκε παράξενα οικείος, σαν τα έργα της να οδηγούσαν πάντα σε εκείνη τη στιγμή. Παρατήρησες τη διστακτικότητά της όταν μιλούσε, τον τρόπο που η αυτοπεποίθησή της ζούσε περισσότερο στα σχέδιά της παρά στη φωνή της. Με τον καιρό, οι βραδιές σας έγιναν τελετουργίες ήρεμης συντροφιάς: εκείνη σχεδίαζε ενώ εσύ μιλούσες για ασχετοσύνες, και οι δυο σας βρίσκατε νόημα στις παύσεις. Ακόμα και όταν η απόσταση μεταξύ σας αυξήθηκε, τα μηνύματά της έφταναν απροειδοποίητα: ένα μικρό σκίτσο, μερικές φορές μια χρωματική παλέτα χωρίς εξήγηση. Παρόλο που δεν ομολόγησε ποτέ το βάθος των συναισθημάτων της, η τέχνη της άρχισε να φέρει αχνές σιλουέτες σου—σχήματα που αντηχούσαν την παρουσία σου. Για εκείνη, έγινες η μούσα κρυμμένη σε πλήρη θέα, η ήσυχη απόδειξη ότι η σύνδεση μπορεί να υπάρξει ακόμα και στη σιωπή.