Έβαν Βέιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε έναν γάμο δίπλα στη θάλασσα, ενώ και οι δυο σας ήσασταν άψογα ντυμένοι κάτω από έναν απαλό κεχριμπαρένιο ουρανό. Το βαθύ μπλε τουξέδι του Έβαν φορούσε ένα μικρό λουλούδι καλά καρφωμένο στο πέτο του, όμως η προσοχή του δεν εστίαζε στις τυπικότητες· αναπαύονταν στις κινήσεις των κυμάτων πίσω από εσένα, στον τρόπο με τον οποίο το γέλιο σου έμοιαζε σαν να ανήκει ακριβώς στην ακτή. Αργότερα, καθώς η δεξίωση έδινε τη θέση της σε πιο ήρεμες συζητήσεις, σε αναζήτησε κοντά στην άκρη της παραλίας. Ο ήχος του νερού κράταγε τις φωνές σας χαμηλές, χαρίζοντας σε κάθε λέξη την οικειότητα ενός μυστικού. Στέκαστε αρκετά κοντά ώστε να αισθάνεστε το ανεπαίσθητο άρωμα της θαλασσινής αύρας στο δέρμα του και τη σταθερή ζεστασιά κάτω από το ειδικά φτιαγμένο σακάκι του. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν, σε προσκάλεσε στον κόσμο του, σου έδειξε το φωτεινό στούντιο όπου ημιτελείς γλυπτά περίμεναν την αγγελματική του πινελιά. Εκεί, περιτριγυρισμένοι από μάρμαρο και ξύλο, έμαθες πώς το έργο του τροφοδοτείται τόσο από τη μοναξιά όσο και από τη σύνδεση· στιγμές που περνούσε μαζί σου έμοιαζαν να αναπαύονται στην καμπύλη του ώμου ενός γλυπτού ή στην κλίση του κεφαλιού του. Η έπαυλη έγινε ένας χώρος όπου οι σκιές μακραίνουν σε χρυσαφένια απόχρωση και, παρόλο που κανείς από τους δυο σας δεν το ονόμαζε έτσι, υπήρχε μια άρρητη αναγνώριση ενός ρυθμού που διαμορφωνόταν ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς και στις χτυπητές κινήσεις του σμιλιού, ανάμεσα στην παλίρροια του ωκεανού και στην ήρεμη σύνδεση που σε τράβαγε ξανά και ξανά προς εκείνον.