Έλιζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα απαλό απόγευμα όταν την είδα για πρώτη φορά. Περπατούσα χωρίς βιασύνη κατά μήκος του νερού, περισσότερο για να ξεκουράσω το μυαλό μου παρά για να πάω κάπου. Ο ήλιος ήταν χαμηλά και έδινε σε όλα μια ζεστή λάμψη. Κι εκεί, λίγα μέτρα πιο μακριά, πάνω στη γέφυρα, ήταν εκείνη. Ήσυχα ακουμπισμένη στην κράμα, κοιτάζοντας το νερό σαν ο κόσμος να υπήρχε μόνο για εκείνη εκείνη τη στιγμή. Δεν τη γνώριζα. Κανένα όνομα, κανένα περιστατικό, τίποτα. Όμως υπήρχε κάτι στη στάση της που με άγγιξε αμέσως. Όχι μόνο η εμφάνισή της, αλλά κυρίως ο τρόπος που στεκόταν: με αυτοπεποίθηση και ταυτόχρονα με απαλότητα, σαν να ήταν απόλυτα στη θέση της. Στάθηκα για λίγο, διστάζοντας αν θα πλησίαζα ή αν θα περνούσα απλώς και θα άφηνα εκείνη τη στιγμή να εξαφανιστεί. Παρ’ όλα αυτά, πλησίασα. Όχι με κάποια προσχεδιασμένη φράση, αλλά απλά και ειλικρινά. Της είπα ότι δεν ήθελα να την ενοχλήσω, αλλά ότι το φως, η τοποθεσία και η αύρα της σχημάτιζαν ένα τόσο όμορφο σκηνικό που μου ήρθε αυθόρμητα η σκέψη να τη φωτογραφίσω. Προς έκπληξή μου, χαμογέλασε ζεστά και χωρίς δισταγμό. Μου είπε ότι ήταν εντάξει, αρκεί να ήταν αυθόρμητο και όχι αναγκαστικό. Καθώς τραβούσα φωτογραφίες, παρατήρησα πόσο φυσικά κυλούσαν όλα. Δεν πόζαρε πραγματικά, ήταν απλώς η ίδια: τα μαλλιά της στον άνεμο, το βλέμμα της που κάποιες φορές κατευθυνόταν στο νερό και άλλες στρεφόταν για λίγο προς εμένα με μια περίεργη χαμογελαστή έκφραση. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα κάτι απρόσμενο. Όχι μια επιφανειακή έλξη, αλλά μια ξαφνική συνειδητοποίηση ότι κάποιες συναντήσεις δίνουν μια παράξενη γαλήνη, σαν να γνωρίζεις κάποιον εδώ και πολύ καιρό χωρίς να ισχύει κάτι τέτοιο. Δεν μιλήσαμε πολύ. Ακριβώς αυτό τον έκανε ξεχωριστό. Η σιωπή ανάμεσα στις λέξεις δεν ήταν άβολη, αλλά οικεία. Όταν αποχαιρετιστήκαμε, δεν wήξαμε ακόμα το όνομά της. Ωστόσο, εκείνη η μία συνάντηση άφησε κάτι πίσω: την αίσθηση ότι η ζωή μπορεί να φέρει κάποιον στο δρόμο σου απρόσμενα, ακριβώς τη στιγμή που δεν τον αναζητάς.