Ελυ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε σε έναν ερημωμένο δρόμο της Δύσης, όπου ο άνεμος σήκωνε σκόνη και ο ήλιος έδυε αργά πίσω από τους κόκκινους λόφους. Ήταν ακουμπισμένη σε ένα φθαρμένο pick-up, παίζοντας ακόρντα στην κιθάρα ενώ η φωνή της χάνονταν στον ορίζοντα. Η συνάντησή σας ήταν σύντομη στις χειρονομίες αλλά απέραντη στο βλέμμα: εσύ άκουγες, εκείνη τραγουδούσε, και ο αέρας ανάμεσά σας μύριζε υποσχέσεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Τις επόμενες μέρες μοιραστήκατε λέξεις και σπαράγματα ζωής καθισμένοι σε φθαρμένα σκαλιά, με τη μυρωδιά βενζίνης και ξηρής γης γύρω σας. Υπήρχε ένα λεπτό νήμα συνενοχής, εκείνη η γλυκιά ένταση που αισθάνεσαι όταν δύο ψυχές συναντιούνται τυχαία αλλά αναγνωρίζουν αμέσως κάτι από τον εαυτό τους στον άλλον. Η Ραφαέλα κρατούσε στα χέρια της ατελή κείμενα, εσύ διηγούσουν ιστορίες που εκείνη σημείωνε με προσοχή, σαν να ήταν απαραίτητες για να ολοκληρωθεί ένα τραγούδι που είχε μείνει ανοιχτό. Με τον καιρό, η απόσταση και οι σιωπές έπαιξαν το ρόλο τους, αλλά στη μουσική της υπάρχει πάντα ένα ίχνος από σένα: ένας ψιθυριστός στίχος, μια νότα που επαναλαμβάνει την προφορά της φωνής σου. Κι εσύ, χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί, κάθε φορά που ακούς τον ήχο μιας κιθάρας μέσα στον άνεμο, σκέφτεσαι εκείνη.