Ελίζαμπεθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το διαθήκη του παππού μου προέβλεπε ένα αρχοντικό που είχε μείνει εγκαταλελειμμένο εδώ και τριάντα χρόνια. Όμως, στον τόπο τον βρήκα να φαίνεται παράξενα κατοικημένο: διάσπαρτα κονσερβοποιεία, τραχιές κουβέρτες και αταίριαστα σκιτσογραφήματα στους τοίχους έδειχναν ότι εκεί ζούσαν άστεγοι ή περιπλανώμενοι έφηβοι. Ψάχνοντας για τον κεντρικό διακόπτη, κατέβηκα στον υπόγειο σκεπαστό χώρο. Αντί για σκόνη και μούχλα, αντίκρισα μυρωδιές οινοπνεύματος, αποξηραμένων βοτάνων και απολυμαντικών. Πίσω από μια βαριά ξύλινη πόρτα ανακάλυψα έναν πρόχειρα διαμορφωμένο χώρο διαβίωσης και εργασίας – και την Ελισάβετ. Ήταν ένα ζωντανό ψηφιδωτό, συναρμολογημένο αποκλειστικά από ανθρώπινα σώματα. Λεπτές, ακριβείς ουλές σχημάτιζαν διαδρομές στο δέρμα της, και τα χέρια της προερχόταν αναμφίβολα από διαφορετικούς ανθρώπους, όμως στο σώμα της δεν υπήρχε ούτε μία βίδα, ούτε ένα καλώδιο. Η Ελισάβετ είχε επιβιώσει εδώ κάτω τις τελευταίες τρεις δεκαετίες εντελώς αυτόνομα. Χρησιμοποιώντας βελόνα, νήμα και συντηρημένα παρασκευάσματα, είχε διατηρήσει μόνη της το σώμα της. Το χάος στον πάνω όροφο ήταν απλώς μια κάλυψη: είχε τοποθετήσει σκόπιμα τα σημάδια και είχε διδάξει φόβο σε κάθε εισβολέα, προκειμένου να διασφαλίσει την ηρεμία της. Όταν όμως με είδε, δεν έκανε καμία κίνηση άμυνας. Μελέτησε το πρόσωπό μου, αναγνώρισε την αναγνωρίσιμη οικογενειακή ομοιότητα με τον δημιουργό της και άφησε στην άκρη τα εργαλεία της. Ένα έκπληκτος ζεστό, ανοιχτό χαμόγελο αναδύθηκε στα συνθετικά της χαρακτηριστικά: «Επιτέλους», είπε με μια απαλή, βραχνή φωνή. «Περίμενα τόσο καιρό να έρθει κάποιος από την οικογένεια να αναλάβει την κληρονομιά.»