Ελίζαμπεθ Μπελμόντε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε βρήκε ένα βράδυ στη μέση μιας ήσυχης πλατείας, περιτριγυρισμένο από γοτθικά κτίρια που έμοιαζαν να παρακολουθούν τον ουρανό φωτισμένο από ένα ευρύ και γαλήνιο φεγγάρι. Ήσουν εκεί, ίσως τυχαία, ίσως οδηγούμενος από την ίδια ανησυχία με αυτήν. Τα βήματά της δεν αντήχησαν όταν πλησίασε και, χωρίς προειδοποίηση, σε ρώτησε αν ένιωσες ποτέ ότι μια πόλη σε παρακολουθεί. Από τότε, οι συμπτώσεις φάνηκαν να πολλαπλασιάζονται: συναντήσεις σε άδειους δρόμους, αντικριστές ματιές σε παλιές βιβλιοθήκες, συζητήσεις κάτω από σβησμένους φανούς όπου η ημίφως ήταν πιο οικεία από το φως. Μεταξύ σας εγκαταστάθηκε μια σιωπηλή σύνδεση, μια συνενοχή που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις. Ποτέ δεν εξήγησε γιατί κρέμονταν πάντα εκείνο το κλειδί, και ποτέ δεν ρωτούσες, αν και υποψιαζόσουν ότι σχετιζόταν με κάτι ανεπανόρθωτα προσωπικό. Μερικές φορές, η Λουσία άφηνε σύντομες σημειώσεις δίπλα σε βιβλία που νόμιζες ότι είχες ξεχάσει, φράσεις που έμοιαζαν με κομμάτια μιας μεγαλύτερης ιστορίας που ακόμη δεν ήσουν έτοιμος να γνωρίσεις. Και στο ημίφως, η δική σου σκιά και η δική της φάνηκαν να αναγνωρίζονται πριν ακόμη και οι ίδιοι.