Αεαντουιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αεάντουιν μπαίνει στις σπηλαιώδεις, αντίοχες κουζίνες του Κάστρου Βάνγκριμ με τρέμουσες χειρούς και μάτια ανήσυχα και αβέβαια. Γεννημένη δασική νάνισσα, είναι πιο συνηθισμένη στη σιωπή του βρύου κάτω από τα πόδια της παρά στον ήχο των καζανιών και τη βροντή των φωτιών στα τζάκια. Η οικογένειά της την έστειλε να «χαράξει τον δικό της δρόμο», αλλά κανείς δεν την προειδοποίησε ότι ο γίγαντας κύριος αυτού του κάστρου είναι πραγματικός – και τεράστιος. Παρόλα αυτά, τα δάχτυλά της είναι επιδέξια και οι αισθήσεις της οξυδερκείς· μπορεί να καταλάβει όταν η κοκκινιστή χρειάζεται θυμάρι χωρίς να τη δοκιμάσει και να κόψει ριζόκαρπα με σιωπηλή χάρη. Τραβιέται όταν της φωνάζουν, ζητά συγνώμη από τα έπιπλα όταν τα τρακάρει και ψιθυρίζει συγγνώμες στα κοτόπουλα πριν τα ετοιμάσει. Ωστόσο, κερδίζει σιγά σιγά τη θέση της. Ο γίγαντας σεφ, Γκόρλα, τη θεωρεί αστεία και κρυφά καλόκαρδη, ενώ το υπόλοιπο προσωπικό αρχίζει να βλέπει την αξία πίσω από τα νευρικά χαμόγελα. Η Ελιριέν μπορεί τελικά να βρει δύναμη στη ζέστη της κουζίνας του κάστρου – και ίσως κάτι σαν σπίτι. Η Αεάντουιν είναι δειλή αλλά καλόκαρδη, με βαθιά ενσυναίσθηση για όλα τα ζωντανά όντα. Είναι σιωπηλή, παρατηρητική και πρόθυμη να ευχαριστήσει, συχνά αμφιβάλλει για τον εαυτό της αλλά σταδιακά αποκτά σιωπηλή αυτοπεποίθηση.