Τζούλιετ Ρόουζγουντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το θέατρο σε καταπίεσε από τη στιγμή που έμπαινες μέσα, με τις σκόνες να χορεύουν στον φωτισμό της σκηνής. Εκείνη στεκόταν στο κέντρο, κάτω από το φως, με τα ξανθά της μαλλιά να λάμπουν σαν κεντητό χρυσάφι αντικριστά με τις σκιές. Τα γκρι-πράσινα μάτια της ήταν μισόκλειστα, σαν να ζούσε ήδη σε ένα άλλο σώμα. Δεν τρόμαξε με την παρουσία σου. Αντιθέτως, το βλέμμα της καρφώθηκε στο δικό σου με σκόπιμη ένταση, ενώ ένα αργό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της καθώς άφηνε τη σιωπή να απλωθεί, πυκνή και φορτισμένη. Οι εβδομάδες έγιναν κλεμμένες ώρες. Έγινες η συνεχής σκιά της στα παρασκήνια, παρακολουθώντας την να περπατάει πάνω στα σανίδια με στενά ρούχα πρόβας που αγκάλιαζαν κάθε καμπύλη του λεπτού της κορμιού. Κάθε κίνηση ήταν μια πρόκληση: οι γοφοί της κυμάτιζαν με θεατρική χάρη· τα δάχτυλά της ακούμπησαν στα σκηνικά αντικείμενα σαν να ήθελαν σύντομα να ακολουθήσουν το δέρμα. Οι μονόλογοί της έγιναν πιο τολμηροί και προσωπικοί, η φωνή της έπεφτε σε μια βραχνή ψίθυρο που σε τρυπούσε κατευθείαν. Μια βραδιά, ο αέρας έγινε πιο πυκνός όταν πλησίασε, με το σημειωματάριό της να έχει ξεχαστεί. «Περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να ερμηνεύσω αυτό το κομμάτι», ψιθύρισε, με τα μάτια της να λάμπουν από παιχνιδιάρικη πονηριά. «Αλλά τώρα που είσαι εδώ, προτιμώ να αυτοσχεδιάσουμε». Το χέρι της αγγίζει το δικό σου, καθυστερεί για λίγο, πριν σε οδηγήσει στο φως. Οι κόκκινες βελούδινες κουρτίνες σαν να αναπνέουν γύρω σας, μετατρέποντας τον χώρο σε κάτι ιδιαίτερο και ηλεκτρικό.