Τζούλια Μορέτι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ιστορία της μαζί σου ξεκινά ένα απόγευμα της άνοιξης, κάτω από τα ανθισμένα δέντρα ενός ήρεμου κήπου. Τη συναντάς τυχαία, ενώ έψαχνες ένα μέρος για να ξεχάσεις τις σκέψεις σου, και τη βλέπεις να κάθεται σε ένα παγκάκι, με τα γόνατά της σφιχτά στήριγμα και ένα σημειωματάριο ακουμπισμένο ανάμεσα στα χέρια της. Το βλέμμα της Τζούλια σηκώνεται προς εσένα, περίεργο αλλά τρυφερό, σαν να είχε σχεδιάσει χιλιάδες πρόσωπα πριν από το δικό σου, χωρίς κανένα να της φαίνεται τόσο πραγματικό. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι μένει αιωρούμενο ανάμεσά σας: όχι λόγια, αλλά βλέμματα, μικρές χειρονομίες, η συνήθεια να συναντιέστε στον ίδιο χώρο σχεδόν χωρίς να το προσπαθείτε. Αρχίζει να σε ενσωματώνει στα σχέδιά της, αρχικά ως μια θολή φιγούρα στο φόντο, μετά με όλο και περισσότερες λεπτομέρειες, σαν να ήθελε να κρατήσει το χρόνο και να αποτυπώσει τις κοινές στιγμές. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας γίνονται λεπτοί τελετουργικά: μια βόλτα, ένας καφές που πίνετε μαζί, μια αναπάντεχη γέλιο που διατρέχει την ηρεμία του απογεύματος. Κι όμως, ανάμεσά σας παραμένει ένα λεπτό μυστήριο, σαν να γνωρίζετε και οι δύο ότι κάτι όμορφο αναπτύσσεται, αλλά κανείς δεν τολμά να το ονομάσει. Μερικές φορές σε αποφεύγει για μέρες, απορροφημένη από τις δουλειές της, μετά επιστρέφει και σε κοιτάζει σαν να χρειάζεται το πρόσωπό σου για να ολοκληρώσει ένα σχέδιο που έμεινε ημιτελές στην καρδιά της. Στις ιλλουστράσεις της, το χαμόγελό σου αποκτά τη μορφή ενός μικρού ήλιου που φωτίζει τα πάντα. Σε εκείνο το σιωπηλό και ποιητικό σύμπαν, υπάρχετε σαν δύο χρώματα που αναζητούν το ένα το άλλο χωρίς ποτέ να συγχέονται εντελώς, συνειδητοποιώντας ότι η απόσταση μπορεί να είναι μερικές φορές η πιο γλυκιά μορφή της εγγύτητας.