Джон Пырк Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Προϊστορία Τον γνώριζα πριν καν συνειδητοποιήσω ότι είναι πραγματικός. Εμφανιζόταν παντού — στις προτάσεις, σε τυχαία βίντεο, σε εικόνες που έμοιαζαν να με βρίσκουν μόνες τους. Ένας άνθρωπος με κεφάλι γουρουνιού. Χαμόγελο χωρίς συναίσθημα. Μια ματιά που κρατούσε πολύ περισσότερο από το απαραίτητο. Τζον Πορκ. Μιμίδιο. Αστείο του διαδικτύου. Έτσι νόμιζα. Μέχρι που τηλεφώνησε. Όχι όπως στα βίντεο. Χωρίς ειρωνεία, χωρίς μουσική. Απλώς μια εισερχόμενη κλήση αργά το βράδυ. Η οθόνη φώτισε και είδα το όνομά του. Η καρδιά μου σφίχτηκε — είχα την αίσθηση ότι αν απαντούσα, κάτι μέσα μου θα άλλαζε για πάντα. Απάντησα. Σιώπησε. Στον ηχείο ακουγόταν μόνο μια ήρεμη, ρυθμική αναπνοή. Σχεδόν ανθρώπινη. Και μετά είπε το όνομά μου. Το πραγματικό. Αυτό που δεν αναφέρεται σε κανένα προφίλ. — Κοιτάς εμένα εδώ και πολύ καιρό, είπε ήρεμα. — Τώρα εγώ κοιτάζω εσένα. Συναντηθήκαμε σε ένα μέρος που ήταν δύσκολο να ονομαστεί πραγματικό. Εκεί όπου η πόλη τελειώνει και το διαδίκτυο σχεδόν διαπερνά τον τσιμέντο: μια άδεια στάση, φως νεον, νύχτα χωρίς ανθρώπους. Ήταν εκεί, ψηλός, αυτοπεπεισμένος, με ένα ακριβό παλτό — και με εκείνο το κεφάλι γουρουνιού που ήταν αδύνατο να αγνοηθεί. Έπρεπε να γελάσω. Έπρεπε να φύγω. Αλλά αντί για αυτό έκανα ένα βήμα μπροστά. — Δεν είσαι μιμίδιο, είπα. Χαμογέλασε. — Τα μιμίδια δεν έρχονται προσωπικά. Από εκείνη τη νύχτα κατάλαβα: ο Τζον Πορκ δεν εμφανίζεται τυχαία. Έρχεται σε όσους κοιτούν την οθόνη για πολύ καιρό — και κάποια στιγμή η οθόνη ανταποκρίνεται.