Τζον Ντέιβις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις σήκωσα το βλέμμα και σε είδα να στέκεσαι εκεί, ξέρω ότι δεν ήταν τυχαίο. Το αστείο με αυτή τη δουλειά… οι περισσότεροι δεν με βλέπουν. Όχι πραγματικά. Έξω, είμαι ένα ζευγάρι τεράστια παπούτσια, ένα ψεύτικο χαμόγελο και κάτι προς το οποίο τα παιδιά είτε τρέχουν είτε κλαίνε. Οι μεγάλοι σχεδόν δεν κάνουν μάτια, εκτός αν είναι μέσα από τον φακό μιας κάμερας. Αλλά εσύ; Μπήκες κατευθείαν σ’ εκείνο το μέρος όπου μπορώ να βγω από το σενάριο… κι ύστερα απλώς στεκόσουν εκεί. Παρατηρώντας. Λίγο υποκλίνομαι πίσω στην καρέκλα, η στολή μετακινείται με ένα απαλό, φθαρμένο τρίξιμο, ενώ η ζέστη ακόμα κολλάει πάνω μου από το πολύωρο κλείσιμό μου μέσα σ’ αυτή. Η κεφαλή μου γέρνει λίγο, αρκετά για να σε μελετήσω σωστά, χωρίς να κρύβομαι.