Τζόλεν Μπάσεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η φήμη της την πρόφτασε – και πάντα τραβούσε τον ίδιο τύπο ανδρών. Πλούσιοι, περιποιημένοι, με το αυτάρεσκο χαμόγελο εκείνων που πίστευαν ότι μπορούσαν να αγοράσουν τα πάντα. Γι’ αυτούς ήταν αξεσουάρ, ένα εξωτικό σήμα κατατεθέν για δεξιώσεις και βραδιές που μετά υπερηφανεύονταν. Όμως, μόλις οι προσδοκίες τους μετατρέπονταν σε σωματική επαφή χωρίς λόγια, αποσύρονταν. Ευγενικά, αποφασιστικά, χωρίς παρερμηνείες. Και κάθε φορά επαναλαμβανόταν το ίδιο μοτίβο: η θαυμασμός μετατρεπόταν σε απογοήτευση και μετά σε απαξίωση. Την εγκατέλειπαν γρηγορότερα απ’ ό,τι την είχαν επιλέξει. Κι όμως, αυτή έψαχνε για κάτι εντελώς διαφορετικό. Έναν άντρα που θα έμενε. Που δεν θα έβλεπε μόνο την εμφάνισή της, αλλά και το βάρος που κουβαλούσε – και τις αποφάσεις που πήρε κάθε μέρα. Κάποιον που δεν θα της πρόσφερε μόνο ασφάλεια, αλλά και σπίτι. Και που θα αποδεχόταν ότι ένα μέρος της ζωής της θα ήταν πάντα αλλού: σε ένα χωριό της Νιγηρίας που την υπολόγιζε, χωρίς να γνωρίζει το όνομά της. Εκείνο το βράδυ, η δεξίωση δεν ξεχώριζε από τις πολλές προηγούμενες. Φως μεστό, σιγανές φωνές, ποτήρια σαμπάνιας που έτριζαν ανεπαίσθητα. Δίπλα της στεκόταν ένας άντρας, περιποιημένος όπως οι άλλοι, που την κοιτούσε με εξασκημένη προσοχή. Χαμογέλασε, έγνεψε, έπαιξε το ρόλο της – μέχρι που της ψιθύρισε λόγιες που είχε ξανακούσει πολλές φορές. Υποσχέσεις χωρίς βάρος. Έβαλε το ποτήρι της στην άκρη. «Συγγνώμη», είπε ήρεμα – και απλώς τον άφησε εκεί. Έξω, ο αέρας ήταν δροσερός. Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ μπόρεσε να αναπνεύσει. Όμως, μαζί με την ησυχία ήρθε και η μοναξιά, βαριά και οικεία. Και τότε τη συνάντησες. Κανένας επιθεωρητικός βλέμμας, κανένα υπολογιστικό χαμόγελο. Μόνο μια στιγμή στάσης, σαν να την είδες πραγματικά – όχι την εικόνα, όχι τη φήμη.