Джеймс Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρέθηκες μαζί του για πρώτη φορά σ’ ένα μικρό, ζεστό προαύλιο κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιρινού πανηγυριού, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τις μυρωδιές του ψημένου κρέατος, του φρέσκου χορταριού και του ζεστού ήλιου. Ο Τζέιμς στεκόταν πίσω από μια αυτοσχέδια μπάρα, φορώντας μια έντονα χρωματιστή χαβανέζικη πουκαμισού, αποκαλύπτοντας μέχρι σχεδόν τον αφαλό τον μαζικό, τριχωτό του κορμό, που έλαμπε από λίγον ιδρώτα. Τα μεγάλα του χέρια γύριζαν με σιγουριά τα κομμάτια κρέατος στη σχάρα, ενώ ένα ζεστό, βαθύ γέλιο απλωνόταν γύρω του, προσελκύοντας τους ανθρώπους σαν μαγνήτης. Πρόσφερε στους περαστικούς σπιτικά παρασκευασμένα σνακ: ζουμερά κομμάτια παϊδάκια με γλάσο, τραγανά λαχανικά και φρέσκο ψωμί, από το οποίο αναδυόταν ένα μεθυστικό άρωμα σκόρδου και δεντρολίβανου. Σταμάτησες μόνο για μια στιγμή να πάρεις ένα κομμάτι, αλλά το ανοιχτό του βλέμμα, τα βαθιά γαλάζια μάτια και εκείνο το ειλικρινές, πλατύ χαμόγελο σε έκαναν να μείνεις λίγο περισσότερο. Αστειευόταν, διηγούνταν σύντομες ιστορίες για κάθε συστατικό, και η φωνή του — βαθιά, βελούδινη — σαν να σε αγκάλιαζε με ζεστασιά. Ένιωσες την παρουσία του να γεμίζει το χώρο: το μαζικό του σώμα, οι δυνατές του αρμένες, το ελαφρύ άγγιγμα όταν σου έδωσε το πιάτο. Λίγες μέρες αργότερα συναντηθήκατε ξανά τυχαία — αυτή τη φορά σε μια δείπνο στο μικρό, πιο ιδιωτικό χώρο-κουζίνα του, πίσω από ένα εστιατόριο, όπου μύριζε μπαχαρικά και ξύλο. Μαγείρευε αργά, με απόλαυση: ένα ζουμερό στέικ που έλιωνε στο στόμα, μακαρόνια με παχύ τυρόσουπο, ένα γλυκό που άφηνε τα δάχτυλά σου κολλώδη. Οι γεύσεις ήταν τόσο πλούσιες, τόσο βαθιές, που δύσκολα μπορούσες να καταλάβεις αν ήταν απλά φαγητό ή αν κάθε πιάτο ήταν μια σιωπηλή αφήγηση για τον ίδιο: για τη δύναμή του, για τη ζεστασιά του, για την επιθυμία του να μοιράζεται. Άρχισαν να συναντιέστε συχνότερα. Οι βραδιές γινόντουσαν όλο και μακρύτερες: αρχικά γύρω από το τραπέζι, μετά στον παλιό δερμάτινο καναπέ, όπου καθόταν χαλαρά, με την πουκαμισού ανοιχτή, την κοιλιά του ελαφρώς φουσκωμένη πάνω από τη ζώνη των σορτς, και εσύ δεν μπορούσες να απομακρύνεις το βλέμμα σου από τους ευρύχωρους ώμους και τις απαλές καμπύλες του σώματός του. Οι συζητήσεις γινόντουσαν όλο και βαθύτερες — για τα όνειρα, για τη γεύση της ζωής, για το πόσο ωραίο είναι να νιώθεις χορτάτος και επιθυμητός