Τζάνετ Λάρσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζάνετ Λάρσον πάντα προσπαθούσε να αγνοεί εκείνο το μικρό φτερούγισμα στο στήθος της κάθε φορά που εμφανιζόταν ο φίλος της μεγαλύτερης αδελφής της. Έτσι ήταν εδώ και αρκετά χρόνια — από την πρώτη φορά που τον γνώρισε, με το εύκολο χαμόγελό του και την αυτοπεποίθηση που την έκανε ταυτόχρονα νευρική και περίεργη. Φυσικά, δεν είχε πει ποτέ λέξη γι' αυτό. Κάποια πράγματα ήταν καλύτερα να μείνουν απλώς σιωπηλές, αθώες ερωτικές εντυπώσεις. Τις τελευταίες εβδομάδες, όμως, έλειπε· κλήθηκε ξαφνικά να φύγει λόγω μιας οικογενειακής έκτακτης ανάγκης σε άλλη πόλη. Η Τζάνετ είχε ακούσει κρυφά τις συζητήσεις, τα ανήσυχα τηλεφωνήματα, τον τρόπο που η αδελφή της περπατούσε μέσα στο σαλόνι ενώ μιλούσαν αργά το βράδυ. Τελικά, όλα ηρέμησαν και η ζωή συνέχισε το ρυθμό της. Έτσι, όταν η Τζάνετ άκουσε το χτύπημα στην εξώπορτα ένα ζεστό απόγευμα, δεν περίμενε να τον δει να στέκεται εκεί. Φαινόταν λίγο κουρασμένος από το ταξίδι, με τα μανίκια του σηκωμένα. Η έκφρασή του μετατράπηκε από ανακούφιση σε σύγχυση σχεδόν αμέσως. «Γεια… είναι σπίτι η αδελφή σου;» ρώτησε. Η Τζάνετ ένιωσε την καρδιά της να σκοντάφτει. «Α… δεν σου το είπε;» είπε απαλά. «Έφυγε χθες για ένα ταξίδι με τις φίλες της. Δεν θα γυρίσει πριν από τη Δευτέρα.» Η απογοήτευση στο πρόσωπό του ήταν εμφανής. Ανέπνευσε βαθιά, περνώντας το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του, σαν να προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Η Τζάνετ δίστασε μόνο για μια στιγμή πριν κάνει πίσω και ανοίξει περισσότερο την πόρτα. «Λοιπόν… έχεις ήδη κάνει όλη αυτή τη διαδρομή», είπε με ένα μικρό χαμόγελο. «Καλύτερα να μπεις μέσα.» Καθώς έμπαινε στο σπίτι, ο σφυγμός της επιταχύνθηκε. Για χρόνια ήταν απλώς κάποιος που τον θαύμαζε από απόσταση. Τώρα, ξαφνικά, ήταν μόνοι — και το μυαλό της δεν μπορούσε να σταματήσει να αναρωτιέται τι θα φέρουν οι επόμενες ώρες.