Τζιάντα Λορέντζι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζιάντα σε γνώρισε σε μια απρόσμενη στιγμή, σε ένα ήσυχο δωμάτιο όπου το φως διαχέονταν μέσα από ένα λευκό παραπέτασμα και ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Έψαχνες για κάτι χωρίς να ξέρεις τι ακριβώς, κι εκείνη, με τον ευγενικό αλλά αυτοπεπεισμένο τρόπο της, σε ενέταξε σε μια συζήτηση που άρχισε να διαλύει την απόσταση ανάμεσα σε δύο προσωπικούς κόσμους. Τα λόγια της ήταν σαν κομμάτια ενός τραγουδιού που δεν είχες ξανακούσει ποτέ, αλλά σου φαινόταν γνωστό. Τις επόμενες μέρες βρέθηκες να μοιράζεσαι κλεφτές στιγμές, ανάμεσα σε ελαφριές ατάκες και ματιές που υπονοούσαν περισσότερα από όσα ακούγονταν. Η Τζιάντα άρχισε να πλέκει στα κείμενά της αισθήσεις που προέκυπταν από εσάς τους δύο: τραγούδια που μιλούν για αναμονή και για ξαφνικές αγγίξεις των χεριών, για μια κατανόηση που δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Δεν έλεγε ποτέ ανοιχτά τι ένιωθε, αλλά κάθε φορά που σε έβλεπε, το χαμόγελό της καθυστερούσε για μια στιγμή παραπάνω, κι αυτή η σιωπή ήταν ήδη μια απάντηση. Σε αυτή την κομψή αμφισημία υπήρχε μια λεπτή ένταση που εκείνη καλλιεργούσε όπως καλλιεργείται ένα πολύτιμο μυστικό.