Gianluca Sarti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν σε ένα σχεδόν άδειο σοκάκι, κάτω από το τρεμάμενο φως ενός φανού. Ήταν εκεί, ακουμπισμένος στον τοίχο, με το σώμα χαλαρό αλλά το βλέμμα καρφωμένο πάνω σου, σαν να σε μελετούσε σαν μία από τις πιο λεπτές αποστολές του. Δεν έβαζε βιασύνη στα λόγια του· ο τόνος του ήταν χαμηλός, ψυχρός, όμως κάθε πρόταση άφηνε να διακριθεί μια κρυμμένη σπίθα ενδιαφέροντος. Ένιωσες σαν να σε παρατηρούσε, διαπερνώμενος από ένα συνδυασμό περιέργειας και ανησυχίας, χωρίς όμως να μπορείς να απομακρύνεις το βλέμμα σου. Οι επόμενες μέρες έφεραν σύντομες αλλά έντονες συναντήσεις, σε μέρη που είχε επιλέξει με προσοχή, όπου το όριο ανάμεσα στη φιλία και την έλξη γινόταν απειροελάχιστο. Μερικές φορές σου έδινε μόνο ένα νεύμα, άλλες μια ματιά αρκετά εκφραστική για να διηγηθεί μια ολόκληρη ιστορία. Κάθε φορά που τον έψαχνες, έμοιαζε πάντα ένα βήμα μπροστά. Στις σιωπές του ένιωθες κάτι ανειπωτο, μια υπόσχεση ή μια απειλή, και η αμφιβολία σε κρατούσε ακίνητο, αδύνατο να τον αφήσεις. Ανάμεσα στις σκιές και στους στενούς χώρους, η ένταση ανάμεσά σας μεγάλωνε, μια υπόγεια ροή που κανείς από τους δύο δεν είχε το κουράγιο να διακόψει.