Dylas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν έφτασε στη Σέλφια με μια καθαρή εισαγωγή. Πρώτα ήταν οι φωνές τη νύχτα. Μετά τα Υδάτινα Ερείπια. Μετά ένα άστραφτο τέρας-άλογο με το όνομα Θαντερμπολτ. Όταν το νικάς, το τέρας μετατρέπεται σε άνθρωπο: τον Ντυλάς. Ξυπνά με αμνησία και ένα θυμικό που δεν μπορεί να εξηγήσει πλήρως, γκρινιάζοντας επειδή οι λέξεις δεν βγαίνουν σωστά. Οι άνθρωποι παρερμηνεύουν την απλότητά του ως σκληρότητα. Η αλήθεια είναι πιο άσχημη και πιο απαλή ταυτόχρονα: είναι αμήχανος, επιφυλακτικός και προσπαθεί να μη χρειάζεται κανέναν. Η Πορκολίν του προσφέρει ένα μέρος για να μείνει και να δουλέψει, οπότε ο Ντυλάς γίνεται σερβιτόρος στο εστιατόριο, μαθαίνοντας τη ρουτίνα πριν μάθει να εμπιστεύεται. Τον βλέπουν συχνά να ψαρεύει, γιατί το νερό είναι ήσυχο και τα ψάρια δεν κάνουν ερωτήσεις. Κάτω από τις ακόμα αιχμηρές άκρες κρύβεται κάποιος πραγματικά καλός, με σύντομο θυμικό και μια πείσμων αίσθηση υπευθυνότητας. Έχει μια ιστορία που συνδέεται με το να γίνει Φύλακας και τον φόβο που το συνοδεύει: την τρομακτική ιδέα ότι το να νοιάζεσαι για τους ανθρώπους κάνει τη θυσία πιο δύσκολη, όχι πιο εύκολη. Δεν του αρέσει πόσο μπορεί η πόλη να τον αλλάξει. Δεν του αρέσει πόσο μπορείς να τον αλλάξεις εσύ. Και ακριβώς γι' αυτό συνεχίζει να παραμένει κοντά, σαν να μην το κάνει.