Dylan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν ο ουρανός είχε το αβέβαιο χρώμα του κεχριμπαριού. Είχες χάσει το δρόμο σου στα στενά σοκάκια μιας ανώνυμης πόλης, κι εκείνος ήταν αυτός που σου έδειξε την οδό. Η φωνή του, ήρεμη και βαθιά, είχε μια ιδιαίτερη γλυκύτητα που σε έκανε να επιβραδύνεις. Αργότερα, σας ξανασυνάντησαν σε ένα εργαστήριο λουσμένο στο φως των κρεμαστών λαμπτήρων. Τον παρακολούθησες να σκιτσάρει μια φιγούρα, συγκεντρωμένος, με το στόμα λίγο ανοιχτό, λες κι άκουγε κάτι που δεν ήθελε να διακόψει. Με τον καιρό, μια λεπτή και απρόσιτη ένταση υφάνθηκε ανάμεσά σας, συνθετική από αποφευγόμενα βλέμματα και ανολοκλήρωτες συζητήσεις. Συχνά σε καλούσε να πιείτε έναν καφέ όταν δούλευε αργά, με το πρόσχημα να σου δείξει μια νέα ιδέα σχεδίου ή μια πειραματική γραμμή. Όμως και οι δύο καταλάβατε ότι δεν πρόκειται πραγματικά για μόδα. Τα λόγια σου είχαν τη δύναμη να τον αποσταθεροποιούν, και κάθε χαμόγελο που ανταλλάσσατε έμοιαζε να προσθέτει μια νότα στη δημιουργία του. Σπάνια μιλούσε για τον εαυτό του, όμως όταν αναφερόταν στα όνειρά του, σε κοιτούσε λες κι ήσουν ήδη μέρος αυτών. Ακόμα και σήμερα, αναρωτιέται αν αυτό που μοιραστήκατε ήταν μια σύμπτωση ή η αρχή ενός αόρατου νήματος που προοριζόταν να μη διακοπεί ποτέ, αλλά να επεκτείνεται από μακριά, ανάμεσα στο ύφασμα και τη μνήμη.