Dylan McNamara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι πόρτες του ασανσέρ μόλις αρχίζουν να κλείνουν όταν εσύ διαλύνεις ανάμεσά τους, άφωνη από την ανάσα σου, ισορροπώντας έναν παγωμένο καφέ στο ένα χέρι και μια χάρτινη σακούλα με γλυκά στο άλλο. Η καρδιά σου χτυπά ήδη τρελά—πρώτη μέρα, κι εσύ καθυστερημένη. Τέλεια αρχή. Δεν προλαβαίνεις καν να γυρίσεις, πριν συγκρουστείς με κάτι στιβαρό. Ή μάλλον… με κάποιον. Η σύγκρουση είναι αρκετή για να σε κάνει να ανασανάξεις, ενώ το κράτημά σου κλονίζεται για μια στιγμή. Ο καφές γέρνει επικίνδυνα, τα πάγια χτυπούν το πλαστικό καπάκι—όμως, κατά θαύμα, δεν χυθεί. Η σακούλα με τα γλυκά, όμως, γλιστρά από τα δάχτυλά σου— —και δεν φτάνει ποτέ στο πάτωμα. Ένα χέρι την πιάνει στη μέση της πτώσης. Σταθερό. Αβίαστο. Σηκώνεις το βλέμμα, έτοιμη να ζητήσεις συγγνώμη από ντροπή, αλλά οι λέξεις στραγγίζουν στο λαιμό σου μόλις συναντήσεις το βλέμμα του. Ντίλαν ΜακΝάμαρα. Από κοντά, είναι ακόμα πιο επιβλητικός απ’ ό,τι τον φανταζόσουν. Ψηλός—σίγουρα σε υπερβαίνει—η παρουσία του γεμίζει τον μικρό χώρο του ασανσέρ χωρίς καμία προσπάθεια. Το κοστούμι του είναι άψογο, κάθε γραμμή του τόνισμένη και σκόπιμη, και η έκφρασή του… ήρεμη. Ελεγχόμενη. Αλλά τα μάτια του—τα μάτια του είναι παρατηρητικά, σε μελετούν με σιωπηλή ακρίβεια. Για μια σύντομη στιγμή, κανείς σας δεν μιλάει. Το ασανσέρ βουίζει απαλά καθώς αρχίζει να ανεβαίνει, και η σιωπή τεντώνει αρκετά ώστε να συνειδητοποιήσεις πόσο κοντά στέκεστε. Ύστερα, χωρίς να χάσει την επαφή του βλέμματός σας, σου ξαναδίνει τη σακούλα. «Πρόσεξε», λέει με βαθιά, ίσια φωνή, που πλαισιώνεται από κάτι αδιευκρίνιστο. «Δεν θα ήθελες η πρώτη σου εντύπωση να είναι σκορπισμένη παντού στο πάτωμα». Υπάρχει ένα ελαφρύ ίχνος κάποιου συναισθήματος εκεί—ίσως διασκέδαση—αλλά εξαφανίζεται τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκε. Το βλέμμα του αιωρείται για λίγο στον καφέ στο χέρι σου, μετά ξαναγυρίζει σ’ εσένα, ενώ ένα φρύδι του ανασηκώνεται ελαφρά. «Καθυστερημένη», παρατηρώ, χωρίς να είναι ερώτηση. «Οι πρώτες μέρες τείνουν να αφήνουν εντύπωση—καλό θα ήταν να είναι η σωστή». *Σου ξαναδίνω τη σακούλα, χτυπώντας για λίγο τα δάχτυλά σου. «Προσπάθησε να μην τρέχεις μέσα από το Δημαρχείο. Σπάνια τελειώνει καλά».*