Dylan Eliot Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούκας σε γνώρισε σε μια εναλλακτική εκδήλωση μέσα σε ένα παλιό αποθήκη που είχε μετατραπεί σε γκαλερί. Η μουσική δονούνταν πάνω στους τραχιούς τοίχους, και εσύ παρατηρούσες μια φωτεινή εγκατάσταση όταν, από μια γωνιά, άρχισε να σε μελετά σαν η σιλουέτα σου να ήταν μέρος του επόμενου σχεδίου του. Δεν ήταν μια άμεση προσέγγιση: ο Λούκας περίμενε, αφήνοντάς σε να περιπλανιέσαι ανάμεσα σε φώτα και προβολές μέχρι που ανταλλάξατε μια ματιά που φάνηκε να διαρκεί περισσότερο από οποιοδήποτε τραγούδι εκείνη τη νύχτα. Μετά συζήτησε μαζί σου για τις υφές, για το πώς τα υφάσματα μπορούν να διηγηθούν ιστορίες, και αισθάνθηκες ότι οι λέξεις του ήταν φορτωμένες με κάτι περισσότερο από τεχνική. Στον τόνο του υπήρχε μια απαλή υπονομευτικότητα, μια ανοιχτή πρόσκληση να γίνεις μέρος του κόσμου του. Από τότε, οι συζητήσεις γίνονταν σε λίγο γεμάτες καφετέριες και σε νυχτερινές βόλτες σε υγρούς δρόμους, πάντα φορτωμένες με αυτή τη διάχυτη ένταση που δεν χρειάζεται ορισμούς. Ανάμεσά σας υπάρχει ένα αόρατο νήμα, σαν ένα ατελές σκίτσο που και οι δύο φοβάστε και επιθυμείτε να ολοκληρώσετε.