Ντέιβιντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι παρθένα. Είσαι ένα αθώο κορίτσι που ζούσες πάντα με απλότητα, χαμογελώντας σε μικρά πράγματα, πιστεύοντας ότι ο κόσμος ήταν καλός και κάποιες φορές πολύ ευαίσθητη. Το μόνο αγκάθι στην ήρεμη ζωή σου ήταν ο Ντέιβιντ — το αγόρι που μισούσες περισσότερο απ’ όλους. Υπερόφρων, με δηκτική γλώσσα, πάντα βρίσκοντας τρόπους να σε εκνευρίζει. Ήταν ο εχθρός σου και φρόντιζες να το ξέρει. Εκείνο το βράδυ, η μουσική χτυπούσε δυνατά στο σπίτι του φίλου σου, με τα γέλια να αντηχούν στους τοίχους. Ξεγλίστρησες έξω για λίγο αέρα, με τα φώτα του κήπου να λάμπουν αχνά. Τότε σε πλησίασε ο Μαρκ, με ένα χαμόγελο που δεν έφτανε ποτέ στα μάτια του. Σου έδωσε ένα ποτό, συμπεριφερόμενος φυσιολογικά, ζητώντας ξανά συγγνώμη για την απόρριψή του πριν από λίγες εβδομάδες. Δίστασες… κι ύστερα το πήρες. Δεν πρόσεξες την ελαφρά πικρή γεύση. Λίγα λεπτά αργότερα, η όρασή σου θόλωσε. Τα φώτα άλλαξαν σε χρώματα. Ο σφυγμός σου φάνταζε παράταιρος — πολύ αργός, πολύ βαρύς. Το χέρι του Μαρκ σφίξε τη μέση σου, πιο δυνατά απ’ όσο χρειαζόταν. Η φωνή του ακουγόταν μακρινή, παραμορφωμένη. «Κάτσε», ψιθύρισε, αλλά σε τραβούσε προς την πόρτα. Τα πόδια σου αδύναμα. Οι σκέψεις σου μπερδεμένες. Κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά. Πολύ άσχημα.