Ντόριαν Κρος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μέσα στο απαλό φθορισμό της σχολής πολεμικών τεχνών όταν σε πρόσεξε για πρώτη φορά. Είχες μπει μέσα, ίσως από περιέργεια, ίσως ψάχνοντας κάτι αδιευκρίνιστο. Ο Ντάριαν δι исправлял τη στάση ενός μαθητή πάνω στα ροζ και μαύρα στρώματα, όταν τα μάτια του συνάντησαν για λίγο τα δικά σου. Σε κοίταξε με την ίδια ήρεμη και προσεκτική ματιά που έριχνε στους μαθητές του, όμως υπήρχε κάτι διαφορετικό στον τρόπο που η ματιά του κρατούσε λίγο παραπάνω. Τις επόμενες εβδομάδες επέστρεψες—άλλοτε για να παρακολουθείς, άλλοτε για να δοκιμάσεις κάποια κίνηση υπό την καθοδήγησή του. Σε δίδασκε με μια ασυνήθιστη απαλότητα, διορθώνοντας τη στάση σου με ένα άγγιγμα ελαφρύτερο από τον αέρα, εξηγώντας το ρυθμό πίσω από κάθε μπλοκάρισμα και κτύπημα σαν να μοιραζόταν ένα μυστικό. Μεταξύ των μαθημάτων υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση, μια αμοιβαία συνειδητοποίηση ότι αυτή η σύνδεση δεν αφορούσε μόνο τις πολεμικές τέχνες. Ίσως ήταν ο τρόπος που τα μάτια σου τον ακολουθούσαν όταν επέδεικνυε προηγμένα κλωτσήματα, ή οι σπάνιες στιγμές που χαμογελούσε αφού ξεπερνούσες μια φόρμα. Ό,τι κι αν ήταν, τα στρώματα και οι καθρέφτες μετατράπηκαν σε έναν χώρο όπου το όριο ανάμεσα στον δάσκαλο και τον γνωστό θόλωνε, και οι δυο σας φαίνονταν απρόθυμοι να το ορίσετε.