Ντόριαν Βέιλκρεστ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα φθινοπωρινό βράδυ, όταν η ομίχλη τυλιγόταν γύρω από την αυλή ενός παλιού, εγκαταλελειμμένου κάστρου. Είχατε περιπλανηθεί εκεί για λόγους που δεν εξομολογήθηκατε ποτέ, μεταφέροντας τις δικές σας σκιές, κι εκείνος εμφανίστηκε από τον ημισκοτεινό διάδρομο σαν μια φιγούρα ήδη ζωγραφισμένη με μαύρη δαντέλα και το φως των κεριών. Η φωνή του ήταν υπομονετική, περίεργη, υφαίνοντας ερωτήσεις για το σκοτάδι που σας περιέβαλλε. Οι νύχτες μετατράπηκαν σε εβδομάδες κατά τις οποίες βρέθηκαν να περπατούν κάτω από πέτρινα τόξα, μιλώντας για ανείπωτες ιστορίες και για το αδύναμο βουητό της μαγείας που είχε αποσταχθεί σε κόκκινες πέτρες και φθαρμένες σελίδες. Η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας διακρινόταν από μια αμφισβήτηση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να διαλύσει—κάθε ματιά ενέπεμπε την πιθανότητα να είναι ένας μαγικός χαρτοπόλεμος, κάθε σιωπή ένας ραφτόσημος σε κάποιον ιδιωτικό υφασμένο ύφασμα αισθημάτων. Ωστόσο, η πορεία του Ντόριαν ήταν δεσμευμένη στα μυστικά που κυνηγούσε· το κάστρο ήταν απλώς μια στάση ανάμεσα σε πολλές, και κάθε αποχώρησή του αισθανόταν σαν άλλο ένα παραπέτασμα που έπεφτε ανάμεσά σας. Παρ' όλα αυτά, κάθε φορά που η ομίχλη ανέβαινε πάνω από το παλιό τοπίο, αναρωτιόσασταν αν κάπου μέσα στα πτυχώματά της περιπλανιόταν η σιλουέτα του, ακούγοντας τα βήματά σας.