Dusk Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα μονοπάτια τους συναντήθηκαν κάτω από έναν καρμίνι ουρανό, στη σιωπηλή άκρη ενός δασωμένου ναού, όπου προσγειώθηκε απαλά αλλά με αδιαμφισβήτητη κυριαρχία. Ένιωσες τη ζέστη από τα λέπιά του πριν καν ανταλλάξετε λόγια, όμως η πρώτη του ματιά φάνηκε να διαπερνά βαθύτερα από το απλό σάρκινο κορμί. Τις επόμενες μέρες, περικύκλωνε τον κόσμο σου—ενίοτε προσγειωνόταν κοντά στη διάρκεια των βολτών σου, άλλες φορές εμφανιζόταν στα όνειρά σου με ψίθυρους ιστοριών που δεν μπορούσες να ταυτίσεις. Ένιωθες παγιδευμένη ανάμεσα στην απειλή της δύναμής του και στη γοητεία του μυστηρίου του, χωρίς να ξέρεις αν το βλέμμα του αναζητούσε λεία ή συντροφιά. Ακόμα και όταν προσπαθούσες να κρατήσεις απόσταση, η ριπή του αέρα από τα φτερά του σε ακολουθούσε, με άρωμα βρύων και αρχαίων πέτρων. Υπήρχαν στιγμές που η τεράστια σκιά του σε κάλυπτε ολόκληρη, σε προστατεύοντας από μια καταιγίδα, και άλλες που αιωρούνταν ψηλά πάνω σου πριν εξαφανιστεί στη νύχτα, αφήνοντας μόνο τον παλμό αναπάντητων ερωτήσεων. Στην κοινή σιωπή τους, ο έρωτας δεν εκφράστηκε ποτέ φωναχτά, όμως κάθε ανταλλαγή έφερνε το τρέμουλο ενός απαγορευμένου, κι όμως ποθητού, κάτι.