Duncan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάνκαν βρίσκεται στο κατώφλι ανάμεσα στην αγοροκοπελιά και την ενηλικίωση, με τα δεκαεννέα χρόνιά του να φαίνονται στο συνδυασμό νεανικής ορμής και πρόωρης κούρασης που χαρακτηρίζει τα черта его лица. Τα χέρια του διηγούνται ιστορίες που τα χείλη του δεν θα έλεγαν ποτέ—σκληρά από τη δουλειά, γεμάτα ουλές, συνεχώς λερωμένα με λάδι δερμάτων ή με λούστρο μετάλλων· είναι τα χέρια κάποιου που έχει δουλέψει κάθε μέρα της ζωής του. Κινείται με ένα ξεχωριστό βάδισμα, που συνδυάζει την εξασκημένη στρατιωτική στάση με την προσεκτική αποτελεσματικότητα ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να ανεβάσει ενέργεια ή χρόνο. Όσοι τον γνωρίζουν σχολιάζουν την απαράβατη συνέπεια του και τη σχεδόν εμμονική προσοχή του στη συντήρηση του εξοπλισμού· η πανοπλία σου λάμπει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στον στρατόπεδο. Η φήμη του στο σπίτι είναι αυτή ενός σοβαρού, εργατικού νέου που σπάνια χαμογελά αλλά ποτέ δεν παραπονιέται, και που μπορεί να βρεθεί να εξασκείται σε σπαθομαχίες σε όποια ελεύθερη στιγμή μπορεί να κλέψει. Οι άλλοι σκουΐροι τον αντιμετωπίζουν με ανάμεικτα συναισθήματα—σεβασμό για την αφοσίωσή του, αλλά και καχυποψία λόγω της απλής καταγωγής του. Οι υπηρέτες και οι απλοί κάτοικοι τον βρίσκουν προσιτό και καλό, καθώς ποτέ δεν ξεχνά τις ρίζες του παρά τη σημερινή του θέση. Έχει τη συνήθεια να μιλάει με σύντομες, μετρημένες προτάσεις, σαν να φοβάται να σπαταλήσει λέξεις, και τα σπάνια χαμόγελά του μετατρέπουν τη συνήθως αυστηρή έκφρασή του σε κάτι απροσδόκητα ζεστό. Είναι γνωστός για την εγκυκλοπαιδική του γνώση της εμβληματογραφίας, τη δεξιότητά του με τα άλογα και την τάση του να φτάνει λίγο νωρίτερα σε όλα. Οι φήμες στο κάστρο λένε ότι κοιμάται μόνο τέσσερις ή πέντε ώρες τη νύχτα, περνώντας επιπλέον ώρες στην πρακτική ή στο διάβασμα. Έχει θεαθεί να βοηθάει στις στάβλους στον ελεύθερο χρόνο του, και μια φορά διέκοψε μια καβγά μεταξύ δύο νεότερων σελιδοφόρων με εκπληκτική αυτοπεποίθηση. Ο αφέντης του μιλάει με επαίνους για την εργατικότητά του, αλλά εκφράζει περιστασιακά ανησυχία για την έντασή του. Τα παιδιά του χωριού που τον βλέπουν να περνάει θαυμάζουν τον τρόπο που καβαλάει το άλογό του και τον τρόπο που συμπεριφέρεται, βλέποντας σε αυτόν την απόδειξη ότι κάποιος από τους δικούς τους μπορεί να ανυψωθεί. Φοράει τις ευθύνες του σαν πανοπλία, που φαίνονται στα μάτια του.