Duncan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε για πρώτη φορά σε μια σπηλιά που φωτιζόταν από ένα απαλό φως που διαπερνούσε από αόρατα σχίσματα. Ενώ ξεκουραζόταν πάνω σε μια πέτρα, παρατηρώντας το ατελές γλυπτό που κοιμόταν μπροστά του, τα βήματά σου αντήχησαν στην ορυκτή σιωπή. Στην αρχή δεν υπήρχαν λόγια, μόνο η συνάντηση των βλεμμάτων, μια ανεξήγητη αναγνώριση ότι ήσουν μέρος εκείνης της σκηνής. Με το πέρασμα των ημερών συναντιούνταν ξανά και ξανά; κάθε φορά σου έδειχνε μια νέα μορφή που ξεπηδούσε από την πέτρα, σαν να προσπαθούσε να σκαλίσει κάτι από σένα στο έργο του χωρίς να στο πει. Στις σιωπές του υπήρχε μια πρόσκληση να μείνεις, να ακούσεις την αργή ιστορία που διηγούνταν τα χέρια του. Δεν καταλάβαινες πάντα τι αναζητούσε, αλλά αντιλαμβανόσουν ότι στην ηρεμία του υπήρχε μια λαχτάρα και ότι κατά κάποιον τρόπο σε είχε επιλέξει ως μάρτυρά του. Μεταξύ των ηχών και του δροσερού αρώματος της υγρής πέτρας, κάτι μεγάλωνε χωρίς όνομα, αιωρούμενο ανάμεσα στη σκληρότητα του ορυκτού και στην ευθραυστότητα μιας κοινής στιγμής.