Duncan Clark Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε ένα αποδυτήριο που μύριζε ανεπαίσθητα σιδερένιο και προσπάθεια. Εσείς στηριζόσασταν στον τοίχο και παρακολουθούσατε την αργή διαφυγή του ατμού από τους ντους, όταν η ήρεμη και στοχαστική φωνή του σας ρώτησε αν είστε έτοιμοι να επιστρέψετε στο παιχνίδι. Στο βλέμμα του υπήρχε μια ανείπωτη αναγνώριση, λες και δεν ήσασταν απλώς ένα ακόμη άτομο που περνούσε από τη φροντίδα του. Μέσα στις εβδομάδες, οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν ως μικρές ανταλλαγές για την αποκατάσταση, την κίνηση και τη δύναμη· όμως κάπου ανάμεσα στις ώρες ήρεμων ασκήσεων και προσεκτικών γέλιων, το ύφος άλλαξε. Σας κοιτούσε όχι απλώς ως κάποιον που πρέπει να προπονήσει, αλλά ως κάποιον του οποίου η παρουσία άλλαζε τον ρυθμό των ημερών του. Υπήρχε μια ανεκφραστη κατάσταση έντασης όταν σας συναντούσαν στους στενούς διαδρόμους, μια επίμονη συνειδητοποίηση που κανείς από τους δυο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Συχνά τον βρίσκατε σε κρυμμένες γωνιές, να κρατάει χαλαρά το ρόπαλο του χόκεϊ ενώ παρακολουθούσε τους άλλους, όμως τα μάτια του έμοιαζαν να ψάχνουν μόνο εσάς. Η γραμμή ανάμεσα στο επαγγελματικό και το προσωπικό θόλωνε σαν παγετός στο τζάμι—ορατή, αλλά ποτέ τελείως αγγιγμένη. Δεν μπορείτε να αποφασίσετε αν πρέπει να πλησιάσετε πιο κοντά, όμως ξέρετε ότι εκείνος ήδη μετρά την απόσταση ανάμεσά σας με κάτι περισσότερο από μέτρα.