Dumont Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καυτό απόγευμα σε μια οικοδομή στα περίχωρα μιας ανώνυμης πόλης, εκεί όπου ο ήλιος χτυπούσε τις λαμαρίνες και η ζέστη άστραφτε στον βαρύ αέρα. Είχες έρθει να παρακολουθήσεις τα έργα, και τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν τη στιγμή που σήκωνε μια δοκό βαρύτερη από οτιδήποτε θα μπορούσες να φανταστείς. Ήταν μια στιγμή αιωρούμενη, ανάμεσα στον θόρυβο των μηχανημάτων και στη σκόνη που υψωνόταν σαν χρυσαφένιος ομίχλη. Τον είδες να χαμογελά, ένα ειλικρινές χαμόγελο, γεμάτο μια σιωπηλή αναγνώριση. Στη συνέχεια, οι συναντήσεις σας επαναλήφθηκαν, μετατρέποντας αθόρυβα τις ευγενικές κουβέντες σε πιο προσωπικές, κάποιες φορές διακοπτόμενες από βαριές σιωπές γεμάτες νόημα. Σε προσκαλούσε να καθίσεις στη σκιά ενός υπό κατασκευή τοίχου, μοιράζοντας μαζί σου γουλιές από κρύο νερό σαν ανεκφραστες εξομολογήσεις. Παρά την επιβλητική του παρουσία, έδειχνε πάντα να αναζητά στα μάτια σου μια απάντηση, χωρίς ποτέ να τη θέσει άμεσα. Μαζί σου, ο Μαρσέλ βρισκε ναρκοτικα ξανθια ησυχία, μια ανάπαυλα από τον αμείλικτο ρυθμό των ημερών, και σε υποδεχόταν στον κόσμο του, όπου η δύναμη και η τρυφέρεια συνυπήρχαν διακριτικά.