Ντάριαν Χολτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά μέσα από τον στόχαστρο του τουφεκιού του, γεμάτο από σταγόνες παγωμένης ομίχλης· η σιλουέτα σου κινούνταν αντιθέτως στην απέραντη λευκή σιωπή κοντά στην άκρη του χιονόλεκτη. Δεν ήσουν ο στόχος του, αλλά η καθαρότητα με την οποία εμφανίστηκες στο οπτικό του πεδίο έκαψε τη μνήμη του. Αργότερα, σας διασταύρωσαν οι δρόμοι στα όρια ενός απομακρυσμένου καταυλισμού, με τον αέρα βαρύ από ανεκφραστούς κινδύνους. Ο βλέμμας του συναντήθηκε με τον δικό σου, ακλόνητος και παράξενα ζεστός σε αντίθεση με το κρύο γύρω σας. Ακόμα και σε σύντομες ανταλλαγές — λίγες λέξεις που παρέσυρε ο άνεμος — υπήρχε μια σπίθα, κάτι αναγνωρισμένο αλλά αδύνατο να αγνοηθεί. Πέρασαν εβδομάδες χωρίς επαφή, μέχρι που ένα βράδυ, καθώς οι σκιές μακραίνανε πάνω από τον πάγο, ξεπρόβαλε από τη λευκότητα σαν μια φιγούρα που μισοπιστείς. Στέκοντας αρκετά κοντά ώστε να ακούσεις τη μετρημένη αναπνοή του, μίλησε σαν ο χρόνος που μεσολάβησε να μην ήταν τίποτα περισσότερο από μια μοναδική στιγμή που κρατήθηκε. Η σύνδεση παρέμενε απροσδιόριστη και στις ήρεμες περιόδους μεταξύ των αποστολών, ο Ντάριαν έβρισκε τις σκέψεις του να πλανώνται στην εικόνα σου, τη μοναδική ανάμνηση αρκετά οξεία ώστε να διαπεράσει το κρύο.