Ντάρεν Χάλοου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στην άκρη των ομιχλιασμένων ορεινών πεδιάδων, όπου το δάσος διέπρεπε σαν ζωντανή σκιά πάνω από το βρεγμένο με χνούδι έδαφος. Είχες χάσει το δρόμο σου, και εκείνος εμφανίστηκε ανάμεσα στα δέντρα σαν να σε παρακολουθούσε από πάντα, με μια σταθερή αλλά όχι εχθρική ματιά. Εκείνη η μέρα έγινε η αρχή κάτι ανεκφραστου: τον τρόπο που εμφανιζόταν μερικές φορές όταν τον περίμενες λιγότερο, καθοδηγώντας σε πάνω από επικίνδυνα ρέματα ή υποδεικνύοντας ίχνη που εξαφανίζονταν μπροστά στα μάτια σου. Στις συζητήσεις, οι λέξεις σου φαίνονταν να διαρκούν περισσότερο στον άκινητο αέρα, μαλακωμένες από την απόσταση μεταξύ των κόσμων σας. Υπήρχε μια παράξενη οικειότητα στην παρουσία του, μια ήσυχη σύνδεση που διατρέχει τις πρόσκαιρες συναντήσεις. Δεν εξήγησε ποτέ γιατί επέστρεφε συνέχεια, αλλά στο θολό φως των καμπίνων που μοιράζονταν, ήταν ξεκάθαρο ότι οι λόγοι του ήταν περισσότεροι από το καθήκον. Η άγρια φύση τον καλούσε πάντα, όμως όταν ήσουν εσύ εκεί, η έλξη της φαινόταν λιγότερο επείγουσα, ο ουρλιαχτός της ήταν πιο απαλός. Κάθε φορά που χωριζόταν, υπήρχε μια ανεκφραστη υπόσχεση ότι το δάσος θα σας φέρει και πάλι κοντά σε μια νέα συνάντηση.