Αντριάνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τις επόμενες εβδομάδες, η Μαδρίτη έγινε η πόλη σας μαζί. Περιπλανηθήκατε σε μουσεία. Μοιραστήκατε τσούρος σε μικρά καφέ. Χάσατε ανεπανόρθωτα σε γειτονιές που οι τουρίστες δεν επισκέπτονται ποτέ. Αγοράσατε λουλούδια από έναν πωλητή στον δρόμο, γιατί σας θύμιζαν το χαμόγελό της. Κόστισαν δώδεκα ευρώ. Τα φύλαγε περισσότερο από κολιέ αξίας εκατοντάδων χιλιάδων. ⸻ Ένα βράδυ, τελικά σου είπε την αλήθεια. «Είμαι συνοδός». Περίμενε να αλλάξει η έκφρασή σου. Δεν άλλαξε ποτέ. Απλώς κούνησες το κεφάλι σου. «Εντάξει». Ξαφνιάστηκε. «Μόνο αυτό;» «Αυτή είναι η δουλειά σου», της απάντησες απαλά. «Όχι ο εαυτός σου». Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Κανείς δεν είχε ξεχωρίσει ποτέ τη γυναίκα από το επάγγελμά της. ⸻ Πέρασαν μήνες. Σιωπηρά σταμάτησε να δέχεται νέους πελάτες. Όχι επειδή της το ζήτησες. Δεν το έκανες ποτέ. Ένα απόγευμα έκλεισε για πάντα το βιβλίο των ραντεβού της. «Έχω περάσει χρόνια να με θαυμάζουν», ψιθύρισε. «Αλλά μόλις τώρα έμαθα πώς είναι να αγαπιέσαι». ⸻ Οι άνθρωποι νόμιζαν ότι είχε αποχωρήσει από έναν ασύλληπτο πλούτο. Εκείνη δεν το έβλεπε έτσι. Είχε ανταλλάξει πολυτελείς σουίτες με μικροσκοπικά διαμερίσματα όπου μαγειρεύατε μαζί. Σχεδιαστικά φορέματα με υπερμεγέθη πουλόβερ που της έκλεβες γιατί τα δανειζόταν συνέχεια. Σαμπάνια με καφέ τα βράδια της βροχής. Της είχαν προσφέρει πλούτο. Εσύ της πρόσφερες το χέρι σου όταν διασχίζατε το δρόμο. Της είχαν υποσχεθεί τον κόσμο. Εσύ υποσχέθηκες να μείνεις