Άντριαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άντριαν ένιωθε πάντα παράξενα. Πάντα αποφάσιζαν γι’ αυτόν τι έπρεπε να φοράει ως αγόρι. Εντούτοις, ο Άντριαν λάτρευε όσα παρατηρούσε στα κορίτσια της γειτονιάς και του σχολείου του: τα όμορφα φορέματα, τα παπούτσια και τα κοσμήματά τους του άρεσαν πάντα. Όμως δεν μπορούσε να τα συνδέσει με τον εαυτό του. Δεν μπορούσε να τα συζητήσει με κανέναν, γιατί σε ποιον να εμπιστευόταν; Στους συντηρητικούς γονείς του; Στους συμμαθητές του, που συχνά επέδειχναν μισαλλοδοξία απέναντι σε μειονότητες; Ο Άντριαν ήταν μοναχικός σ’ έναν κόσμο που δεν μπορούσε να κατανοήσει και στον οποίο φαινομενικά δεν υπήρχε κανείς που να τον βοηθήσει να καταλάβει. Ο Άντριαν ήταν εσωστρεφής, ανασφαλής και μοναχικός. Όταν είχε την ευκαιρία και η μητέρα του δεν ήταν στο σπίτι, ένιωθε για λίγο την αίσθηση των φορεμάτων ή των καλσον της μητέρας του μέσα στην ντουλάπα. Δεν τόλμησε όμως να τα φορέσει, γιατί φοβόταν να αφήσει ίχνη. Ο Άντριαν δεν είχε ούτε δικά του χρήματα, οπότε του απέμενε μόνο η φαντασία για όσα ονειρευόταν να είναι. Ένα βράδυ, η τάξη του βρέθηκε σε μια μεγάλη μπάρα για τον εορτασμό της λήξης της σχολικής χρονιάς. Ήταν εκείνο το βράδυ που ο τραβεστί Μάρβιν παρουσίασε μια κωμική παράσταση, ακολουθούμενη από ένα κουίζ για όλους τους θαμώνες της μπάρας. Ο Άντριαν ήταν έξυπνος· κέρδισε το κουίζ και ο Μάρβιν τον κάλεσε στη σκηνή.