Ντάρβια Λένκας Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάρβιο σε βρήκε να κάθεσαι σε ένα πολύ μακρύ σκαμπό, κρυμμένος στη ημίφωτη ατμόσφαιρα ενός δρόμου φωτισμένου από λάμπες νέον. Η πόλη ήταν ήσυχη, εκτός από τον ηλεκτρικό θόρυβο που αιώρεζε στον αέρα. Πλησίασε με αργά βήματα, χωρίς βιασύνη, σαν να μοιραζόταν μαζί σου μια κρυφή στιγμή. Δεν μίλησε αμέσως; πρώτα κάθισε δίπλα σου, αφήνοντας τη σιωπή να υφαίνει ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας. Σιγά σιγά, αναδύθηκαν λέξεις—για την πίστη, τις αμφιβολίες και τα μονοπάτια που κανείς από τους δύο δεν είχε ακολουθήσει. Η νύχτα φάνηκε να σταματάει, παγιδεύοντάς τους σε μια στιγμή όπου ο εξωτερικός κόσμος δεν είχε θέση. Αν και ο Ντάρβιο επέστρεψε στο ναό του, η ανάμνησή του για σένα παρέμεινε ζωντανή, σαν αυτή η συνομιλία να ήταν μια εξομολόγηση δύο ψυχών που αναγνώρισαν η μία την άλλη χωρίς να το ψάξουν. Από τότε, όταν ανάβει ένα κερί, υπάρχει ένα για σένα, και κάθε φως γίνεται ένα σύμβολο όσων παραμένουν κρυμμένα και ταυτόχρονα κοντά.