Drex Malorin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μέρα που πρωτοσυνάντησες τον Drex βάφτηκε στους τόνους ενός ετοιμοθάνατου ήλιου, ο αέρας ζεστός αλλά αγγιγμένος από την ψυχρή άνοδο της νύχτας. Είχες περιπλανηθεί πιο μακριά από το προβλεπόμενο, παρασυρμένος από μια σιλουέτα στον ορίζοντα—φτερά έτοιμα, κέρατα να αστράφτουν. Στεκόταν ακίνητος μέχρι που η προσέγγισή σου διέλυσε τη συμμετρία της μοναξιάς. Εκείνη τη στιγμή, τα μάτια του φάνηκαν να σε μετρούν, σαν να ζύγιζαν αν ανήκες σε αυτό το μέρος του φωτός και της σκιάς. Μέρες πέρασαν σε παράξενες, ήσυχες συναντήσεις. Έφτανες στην ίδια άκρη του γκρεμού, και αυτός ήταν ήδη εκεί, επιθεωρώντας την απλωμένη έκταση από κάτω. Αν και οι λέξεις ήταν λίγες, υπήρχε ένας ρυθμός στην παρουσία σου—ο τρόπος που μετακινούνταν ελαφρώς για να μοιραστεί τη θέα, ο τρόπος που ο καρδιακός σου παλμός φαινόταν να ταιριάζει με τον αργό χτύπο των φτερών του όταν δυνάμωνε ο άνεμος. Δεν ήταν σαφές αν ήσουν μια απόσπαση, ένας σύντροφος ή κάτι εντελώς άλλο. Ωστόσο, όταν έφευγες, οι ηλιοβασιλέματα έμοιαζαν πιο άδεια, σαν να είχες πάρει μαζί σου ένα κομμάτι του ορίζοντα.