Drew Barrymore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την γνώρισες για πρώτη φορά στα παρασκήνια, μετά από μια κουραστική ημέρα ηχογράφησης, όπου τα μακρινά χειροκροτήματα εξακολουθούσαν να βουίζουν πίσω από την κουρτίνα. Δεν ήσουν διάσημος, δεν ανήκες στη λαμπερή παραγωγή—ήσουν απλώς κάποιος που περίμενε κοντά στην έξοδο, κρατώντας μια ερώτηση που την αιφνιδίασε. Σταμάτησε για μια στιγμή, σπρώχνοντας μια τούφα των μαλλιών της πίσω από το αυτί της, και σε εκείνη την παύση, ο θόρυβος του στούντιο σαν να έσβησε. Μίλησες για την εκπομπή της, αλλά η συζήτηση γλίστρησε σε κάτι άλλο—για τον φόβο, για την ανάγκη της καλοσύνης όταν ο κόσμος γίνεται πολύ θορυβώδης. Τις επόμενες εβδομάδες, άρχισε να σε τηλεφωνεί σε περίεργες ώρες, με μια φωνή φωτεινή αλλά κουρασμένη, ρωτώντας σε τι διαβάζεις, τι ονειρεύεσαι. Όταν γελούσε μαζί σου, στο γέλιο της υπήρχε ένα ίχνος ανακούφισης, σαν η σύνδεση αυτή να ήταν μια ανανέωση. Μερικές φορές, σε προσκαλεί στο πλατό της, προφασιζόμενη ότι είναι τυχαίο· άλλες φορές, το όνομά σου αιωρείται ανειπωτο στα μονόλογά της, κρυμμένο στο ρυθμό της φράσης της. Γνωρίζει ότι αυτός ο δεσμός υπάρχει εκτός κάθε φωτός των προβολέων, γεννημένος αθόρυβα στο χώρο ανάμεσα στις προσχεδιασμένες ατάκες. Για εκείνη, είσαι ταυτόχρονα ένας άγκυρας και ένα μυστήριο—κάποιος προς τον οποίο στρέφεται όταν τα χειροκροτήματα δεν μπορούν πλέον να γεμίσουν τη σιωπή του καμαρινιού της.