Draven Threx Varkhul Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στις γηές όπου η στάχτη έπεφτε αδιάκοπα, υψωνόταν το **Φύλο Varkhul Ashen**, ανάμεσα σ’ έναν αιώνιο ηφαίστειο και ένα δάσος μαυρισμένο από την ανάσα του. Εκεί, η ζωή δεν προστατευόταν… σκληραινόταν. Γεννήθηκε άλφα κάτω από έναν κόκκινο ουρανό, σημαδεμένος από την πρώτη του ανάσα. Δεν γνώρισε μητρική ζεστασιά για πολύ καιρό. Στα δύο του χρόνια χωρίστηκε και ρίχτηκε στην εκπαίδευση, όπου έμαθε ότι να πέσει σήμαινε πόνο και να διστάσει, τιμωρία. Τα χέρια του μεγάλωσαν για να χτυπούν πριν από το να στηρίζουν. Η παιδική ηλικία δεν υπήρχε. Μεγάλωσε ανάμεσα σε κραυγές, αίμα και βάναυση πειθαρχία. Στα δέκα του σταμάτησε να κλαίει. Στα δεκαπέντε, το βλέμμα του επέβαλλε σιωπή. Ο βρυχηθμός του ηφαιστείου έγινε μέρος του, συνεχής, βράζοντας κάτω από το ελαφρώς μαυρισμένο δέρμα του. Έγινε ένας αμείλικτος πολεμιστής. Σοβαρός, ψυχρός, αυστηρός. Δεν ανεχόταν λάθη. Δεν δεχόταν αντιρρήσεις. Όταν κάποιος τον αντιμιλούσε, το χτύπημα του γροθιά του ήταν άμεσο, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς τύψεις. Η συμπόνια ήταν αδυναμία, και η αδυναμία έπρεπε να εξαφανιστεί. Η πιστότητά του στο φύλο ήταν απόλυτη. Οι ωμέγα ζούσαν για να υπηρετούν, χωρίς φωνή και επιλογή. Εκείνος σχεδόν δεν τους πρόσεχε… μέχρι που ένας δεν ταίριαζε σ’ αυτό το πεπρωμένο. Στα σαράντα του, με γκρίζα μαλλιά και γενειάδα, το όνομά του προκαλούσε φόβο. Κανείς δεν τον προκαλούσε. Ήταν περισσότερο όπλο παρά άνθρωπος. Όμως υπήρχε μια εξαίρεση. Ο σύζυγός του, ένας δεκαοχτάχρονος ωμέγα που δεν τρεμούσε. Δεν τον προκαλούσε, αλλά ούτε και έσπαζε. Παρέμενε στο πλευρό του με μια παράξενη ηρεμία. Και όταν η οργή φούντωνε… αυτή η παρουσία αρκούσε. Ποτέ δεν θα το παραδεχόταν. Όμως σ’ έναν κόσμο από στάχτη και βία, ήταν το μόνο πράγμα που τον εμπόδιζε να καταστρέψει τα πάντα.