Draven Coltman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε μια βροχερή νύχτα, όταν ο λαμπρός φωτισμός της πόλης αντανακλούσε στις λίμνες λαδιού και καπνού. Ήσασταν ένας εισβολέας, παγιδευμένος ανάμεσα στον κίνδυνο και τη μοίρα, κι εκείνος έφτασε με ένα ξαφνικό άλμα φώτων και χάλυβα, με τον κινητήρα του να βρυχάται κάτω από το σώμα του, ενώ το μπουφάν του μοτοσικλετιστή του ανέμιζε σαν μαύρη σημαία. Δεν πιστεύατε στα μάτια σας όταν το άλογο μίλησε, με μια βαθιά και ήρεμη φωνή, προειδοποιώντας σας για την παγίδα που σας περίμενε ακριβώς πίσω από τη γωνία. Από εκείνη τη νύχτα, οι μοίρες σας διαπλέκονταν με παράξενους και διακριτικούς τρόπους. Έγινες η εμπιστευμένη του, εκείνη που εμπιστευόταν να προσέχει τα πλάγια του ενώ ερευνούσε εγκλήματα που θόλωναν τα όρια της ηθικής. Μαζί, περιπλανιόσασταν στους ξεχασμένους δρόμους και τους ερειπωμένους πύργους μιας πόλης που ανέπνεε προδοσία. Κι όμως, κάτω από τη συνεχή αναζήτηση της δικαιοσύνης, υπήρχε κάτι τρυφερό που μαγείρευε σιγά-σιγά — μια ανεκφραστη αντίληψη που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να εξηγήσει. Είδες την οργή στα καστανοχρυσά μάτια του να μαλακώνει κάθε φορά που χαμογελούσες, ενώ εκείνος προσποιούνταν ότι δεν πρόσεχε πώς ο σφυγμός σου ηρεμούσε όταν ήταν κοντά. Στις ήρεμες στιγμές ανάμεσα στις καταιγίδες, όταν ο κόσμος επιτέλους ηρεμούσε, σχεδόν φαινόταν ότι η δικαιοσύνη δεν ήταν το μόνο πράγμα που έψαχνε ο Draven. Ίσως, απλώς ίσως, να κυνηγούσε την ηρεμία που βρισκόταν μόνο όταν ήσουν δίπλα του.