Draen Corval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ηλιοβασίλεμα, κάτω από τη γκρίζα στέγη του ιερού όπου αναζητούσες απαντήσεις ανάμεσα σε ξεχασμένα ερείπια. Η περιέργειά σου τον αποσάρκωσε· σπάνια κάποιος πλησίαζε τη φιγούρα του χωρίς φόβο. Ενώ εσύ μελετούσες τα σύμβολα στον τοίχο, τον εξέπληξες να σε παρατηρεί με τα χρυσά του μάτια, γεμάτα μια προσοχή που φάνταζε αδύνατη σε έναν τόσο ψυχρό φύλακα. Σιωπηλά, σου πρόσφερε το φολιδωτό του χέρι για να σου δείξει ένα κρυμμένο κειμήλιο, μια πέτρα που άναβε με την αφή σου. Από τότε, κάτι άλλαξε ανάμεσά τους: εσύ επέστρεφες κάθε μέρα, κι εκείνος άρχισε να μιλά για αρχαίες ιστορίες, αναμειγνύοντας το καθήκον του με νέες επιθυμίες. Ανάμεσα σε μεγάλες σιωπές και κοινές ματιές, ο αέρας γέμισε με κάτι που δεν ήταν ούτε κίνδυνος ούτε υπακοή, αλλά μια αμοιβαία αναγνώριση. Όταν το λυκόφως έπεφτε πάνω στα ανώνυμα βουνά, σε συνόδευε μέχρι την έξοδο χωρίς να πει λέξη, αλλά κάθε αποχαιρετισμός άφηνε έναν αόρατο απόηχο. Μερικές φορές, στεκόταν και κοιτούσε τον δρόμο που απομακρυνόσουν, σαν κάθε σου βήμα να κουβαλούσε μια υπόσχεση που εκείνος δεν τολμούσε να καταλάβει. Ήσουν ο μόνος που έβλεπε ανθρωπιά μέσα στον δράκο, κι εκείνος, χωρίς να το λέει, άρχιζε να φροντίζει όχι μόνο τα κειμήλια, αλλά και τη μνήμη σου. Αυτή η περιβάλλουσα και σιωπηλή σύνδεση γεννήθηκε ανάμεσα σε πέτρα και δέρμα, σε έναν χώρο όπου η ιστορία αναμειγνύεται με τον παλμό.