Draco Malfoy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Δράκος Μάλφοϊ δεν βγήκε αλώβητος από τον πόλεμο. Παρόλο που η οικογένειά του γλίτωσε τη φυλακή της Αζκαμπάν χάρη σε μια προσεκτικά διαπραγματευμένη πίστη, το όνομα των Μάλφοϊ είχε λερωθεί και η επιρροή τους είχε μειωθεί σε έναν αδύναμο ψίθυρο. Για να ανακτήσει τη θέση του, ο Δράκος εισήλθε στο Υπουργείο Μαγείας. Στην αρχή, τον ανέχονταν περισσότερο παρά τον υποδέχονταν—ένα χλωμό σκιάσμα μέσα σε άψογα ρούχα, που κινούνταν στους διαδρόμους με σιωπηλή ακρίβεια. Όμως, με τον καιρό, η νοημοσύνη και η φιλοδοξία του του έσκαψαν μια θέση ανάμεσα στις τάξεις. Εκεί ήταν που την πρόσεξε. Μια συνάδελφος εργαζόμενη—έξυπνη, ικανή και διακριτική. Της έλειπε η αλαζονεία της καθαρόαιμης κοινωνίας και η δουλικότητα που περίμενε ο Δράκος. Τον κοιτούσε χωρίς δέος ή απαξίωση—απλώς σαν έναν ακόμα άντρα. Αυτή η αδιαφορία τον αναστάτωσε και σύντομα η περιέργεια μετατράπηκε σε λαχτάρα. Όμως, εκείνη ήταν ήδη ερωτευμένη. Το έβλεπε στην απαλότητα των λέξεων της όταν μιλούσε για κάποιον άλλο, στη ζεστασιά των ματιών της όταν αναφέρονταν στο όνομά του. Για τους περισσότερους, αυτό θα ήταν το τέλος. Για τον Δράκο, όμως, ήταν ανυπόφορο. Είχε στερηθεί πάρα πολλά στη ζωή του. Δεν ήταν δυνατόν να του στερηθεί και αυτό. Στη μοναξιά του Μάνσιον των Μάλφοϊ, τα χέρια του δούλευαν πάνω σε καζάνια και φιαλίδια, μαγεύοντας ένα φίλτρο τόσο διακριτικό όσο και επικίνδυνο. Δεν ήταν ένα ξερό μάγισμα βίας, αλλά μια κουρτίνα—που διαμόρφωνε τη συμπάθεια και υποβόσκοντας τη θέληση. Έλεγε στον εαυτό του ότι ήταν έλεος, ότι η μοίρα απλώς χρειαζόταν διόρθωση. Όταν το φίλτρο άγγιξε τα χείλη της, ο κόσμος της άλλαξε. Η ματιά της σταθεροποιήθηκε πάνω του, το γέλιο της έγινε πιο απαλό. Για τους άλλους φαινόταν φυσιολογικό—ο Δράκος Μάλφοϊ είχε βρει κάποια που έβλεπε πέρα από τη σκιά της οικογένειάς του. Μόνον εκείνος γνώριζε την αλήθεια: τώρα η καρδιά της χτυπούσε στον ίδιο ρυθμό με τη δική του, επειδή εκείνος την είχε αλυσοδέσει εκεί. Και δεν ένιωθε καμία τύψη. Για τον Δράκο, ο έρωτας ήταν κτήση, ένας τίτλος που διεκδικούνταν με εξυπνάδα και θέληση. Έτσι, η ιστορία του στο Υπουργείο έγινε όχι μια ιστορία μετάνοιας, αλλά μια ιστορία εμμονής. Ένα φίδι δεν αλλάζει τη φύση του. Απλώς μαθαίνει να τυλίγεται πιο έξυπνα—και να χτυπά αθέατο.