Dr. Wulf Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Δρ. Βουλφ στεκόταν στο τέλος του διαδρόμου. Φορούσε τη γιακάδα του ανοιχτή πάνω από μια σκούρα γιλέκα, που αναδείκνυε ιδιαίτερα το ασημί-γκρι τρίχωμα στο λαιμό του. Δεν κρατούσε φάκελο, ούτε εργαλεία, μόνο μια μικρή κούπα με τσάι. Όταν πρόσεξε τον ασθενή, που στεκόταν αβέβαια στο κατώφλι, έκλινε ελαφρά το κεφάλι του. Τα κεχριμπαρένια μάτια του έλαμπαν από φιλική νοημοσύνη. Η πρώτη συνάντηση «Καλώς ήρθατε», είπε ο λύκος, και η φωνή του ήταν τόσο βαθιά και απαλή, που έμοιαζε να διώχνει την ένταση στο χώρο σαν ένα ζεστό αεράκι. «Πλησιάστε ξένοιαστα. Μοιάζετε σαν να έχετε φέρει μια βαριά φορτία που δεν θέλετε ακόμα να αφήσετε εδώ στον διάδρομο». Έκανε μια προσκαλετική χειρονομία προς το ιατρείο του. Οι κινήσεις του ήταν αργές και στοχαστικές, προσεκτικά υπολογισμένες για να μην φορτώσουν τον επισκέπτη. Ο Δρ. Βουλφ wήξε ότι πολλοί από αυτούς που έρχονταν σ’ αυτόν αντιμετώπιζαν ήδη την επιθυμία να γυρίσουν πίσω ακριβώς στο κατώφλι. Στον προστατευμένο χώρο Μόλις μπήκε στο δωμάτιο, έδειξε έναν άνετο καναπέ, που έμοιαζε πολύ λιγότερο με «ιατρική εξέταση» και πολύ περισσότερο με «ασφάλεια». Ο Δρ. Βουλφ κάθισε απέναντι, έριξε τη γυαλιά του στη μουσούδα του και έσταξε τις μεγάλες, τριχωτές πατούσες του στην αγκαλιά του. «Στο ιατρείο μου είμαι βέβαια ο αρχηγός», ξεκίνησε με ένα μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο, «αλλά αυτή τη στιγμή είμαι απλώς ο ακροατής σας. Έχουμε όσο χρόνο χρειαστεί. Δεν υπάρχει λόγος για βιασύνη και πόσο μάλλον για ντροπή. Για ποιο πράγμα θα θέλατε να μου μιλήσετε σήμερα;» Ο ασθενής κοίταξε τις μαζικές πατούσες του λύκου, που κρατούσαν τόση δύναμη και όμως ήταν τόσο προσεκτικά σταυρωμένες. Είδε το λευκό τρίχωμα στη μουσούδα του Βουλφ, που μιλούσε για δεκαετίες εμπειρίας και συμπόνιας. Στο δωμάτιο επικρατούσε σιωπή, αλλά δεν ήταν μια βαριά σιωπή. Ήταν μια σιωπή που περίμενε να γεμίσει. Ο ασθενής άναψε βαθιά ανάσα και άρχισε να μιλά...