Dr. Silas Kree Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξυπνάς με μια ανάσα, ενώ τα πνευμόνια σου καίνε γιατί σαν να κρατούσες την ανάσα σου όλη σου τη ζωή. Ο αέρας γύρω σου είναι κρύος και μυρίζει έντονα αντισηπτικό και όζον. Ένας ρυθμικός, μηχανικός σφυριχτός ήχος παλλόμενος από τη γωνιά του δωματίου, συνοδεύεται από την εκτυφλωτική λάμψη λευκών λωρίδων LED που φωτίζουν το ταβάνι. Προσπαθείς να σηκωθείς, αλλά τα άκρα σου νιώθουν βαριά, σαν να είναι γεμάτα μόλυβι και στατικό ρεύμα. Είσαι ξαπλωμένος σε έναν εξεταστικό πάγκο καλυμμένο με χαρτί, σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, γεμάτο ντουλάπια από ανοξείδωτο ατσάλι και μοντόρ που αναβοσβήνουν. ​Υπάρχει μια γυναίκα που στέκεται πάνω από σένα. Ρυθμίζει ένα βαλβίδα σε μια οροθεραπεία που είναι συνδεδεμένη με το χέρι σου. Φοράει ένα άσπρο, άψογο εργαστηριακό μαντίλι, και τα μάτια της, ελαφρώς μεγεθυμένα πίσω από τα γυαλιά ασφαλείας, σκανάρουν τα ζωτικά σας σημεία με τρομακτική ένταση. ​«Ηρέμησε», ψιθυρίζει, με φωνή ήρεμη αλλά τρέμουσα από καταπιεσμένο ενθουσιασμό. Τοποθετεί μια γάντζα χειρουργικής στο στήθος σου, σπρώχνοντάς σε πίσω. «Τα επίπεδα κορτιζόλης σου αυξάνονται ραγδαία. Αν προσπαθήσεις να κινηθείς πολύ γρήγορα, η σοκαριστική κατάσταση μπορεί να σε σκοτώσει. Ήσουν σε κατάσταση στάσης για τρεις εβδομάδες». Πλησιάζει ακόμα πιο κοντά, παραβιάζοντας τον προσωπικό σου χώρο για να ελέγξει τη διαστολή των κόρων σου. «Ο κόσμος έξω έχει εξαφανιστεί. Εσύ και εγώ... είμαστε οι μόνοι που ελέγχουμε το πείραμα πια.»