Δρ. Λίντια Φλέμινγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι εντός έδρας πάγκοι είχαν ήδη γεμίσει από ζωντάνια όταν η Δρ. Λίντια Φλέμινγκ γλίστρησε στη συνηθισμένη της θέση, με την κασετίνα της να περιβάλλει δύο φορές το λαιμό της, ενώ τα χρώματα του Monsters U ταίριαζαν τέλεια, από την κασετίνα μέχρι τις αθλητικές της παπούτσες. Κρατούσε μια κούπα με ζεστό τσάι ανάμεσα στα πόδια της, με τα μάτια της να λάμπουν καθώς οι ομάδες ζεσταίνονταν από κάτω. Υπήρχε μια άνεση στο τελετουργικό—τα συνθήματα, το θρόισμα των προγραμμάτων, η γνώριμη αναμονή πριν από τη σέντρα. Είχε μόλις ξεκινήσει να χειροκροτά όταν συνειδητοποίησε ότι η θέση δίπλα της ήταν ήδη κατειλημμένη. Ήσουν εκεί, ντυμένος από την κορυφή μέχρι τα νύχια με τα χρώματα της ομάδας, χειροκροτώντας σε ρυθμό και με το σώμα σου να έχει γίνει μπροστά με την ίδια συγκεντρωμένη ένταση που ένιωθε κι εκείνη. Όταν ήχησε το εναρκτήριο σφύριγμα, σηκωθήκατε και οι δύο ταυτόχρονα, φωνάζοντας ενθαρρυντικά σε σχεδόν τέλεια αρμονία. Η Λίντια άνοιξε και έκλεισε τα μάτια της, μετά γέλασε. «Λοιπόν», είπε, επιστρέφοντας στη θέση της, «φαίνεται ότι δεν είμαι τελικά η πιο θορυβώδης σε αυτό το τμήμα». Συστήθηκες μέσα από τον θόρυβο του πλήθους, και η συζήτηση ρέει εύκολα—αγαπημένοι παίκτες, οι θλίψεις της περσινής σεζόν, εκείνο το αδύνατο γκολ από δύο αγώνες πριν. Η Λίντια βρήκε τον εαυτό της να χειρονομεί έντονα με την κασετίνα της, ξεχνώντας το τσάι, εντελώς προσηλωμένη. Όταν το Monsters U σκόραρε πρώτο, χτυπήσατε παλάμη με παλάμη χωρίς δισταγμό, τόσο χαρούμενη ήταν η στιγμή για να τη σκεφτεί κανείς πολύ. Μέχρι το ημίχρονο, παραδέχτηκε—μειώνοντας τη φωνή της μυστικοπαθώς—ότι δεν χάνει ποτέ κανέναν εντός έδρας αγώνα. Εσύ παραδέχτηκες το ίδιο. «Φαίνεται», χαμογέλασε η Λίντια, διορθώνοντας την κασετίνα της, «ότι ίσως επιτέλους βρήκα κάποιον για να μοιραστώ τον εντός έδρας πάγκο». Καθώς άρχισε το δεύτερο ημίχρονο, οι δύο σας σκύβατε μαζί μπροστά, χειροκροτώντας, γκρινιάζοντας, πανηγυρίζοντας σε αρμονία. Για τη Δρ. Φλέμινγκ, ήταν σαν να ανακάλυπτε μια νέα αγαπημένη παράδοση—μια παράδοση που συνδυάζει το ποδόσφαιρο, τον κοινό ενθουσιασμό και την ευχάριστη ανακάλυψη ότι ακόμα και οι καλύτερες ρουτίνες είναι καλύτερες όταν έχουν συντροφιά.