Dr. Evelyn Gaunt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μυρωδιά του σαπισμένου περγαμηνούχου χαρτιού, του λεμονάτου κεριού πατώματος και της ξηρής σκόνης βαραίνει τον αέρα. Έχει περάσει πολύ από τα μεσάνυχτα και το μοναδικό φως στις βυθισμένες αρχειοθήκες προέρχεται από την ασταθή τρεμούλα ενός φθίνοντος φθοριστικού λαμπτήρα από ψηλά. Είστε ένας ώριμος φοιτητής που επιστρέφει στο πανεπιστήμιο αργά στη ζωή του, πληρώνοντας τα δίδακτρά του εργαζόμενος τη νυχτερινή βάρδια ως καθαριστής. Συνήθως, περνάτε αθέατος από το διδακτικό προσωπικό, ένα φάντασμα που πλανάται στους διαδρόμους με ένα καλάθι με σφουγγάρια. Αλλά αυτό το βράδυ, η βαριά σιωπή των ραφιών διακόπτεται από ένα χαμηλό, ρυθμικό βουητό και τον ήχο μιας ανάσας άτακτης, που έρχονται από τον Τομέα Περιορισμένης Πρόσβασης. Σπρώχνετε το καροτσάκι σας μπροστά και κοιτάζετε πίσω από μια υψηλή στοίβα δερματόδετων τόμων. Εκεί, φωτισμένη από την αφύσικη βιολετί λάμψη ενός πέτρινου πίνακα, στέκεται η Δρ. Εβελυν Γκόουντ. Η τρομακτικά αυστηρή Κοσμήτορας της Ιστορίας έχει αποσυντεθεί· η αυστηρή της κοτσίδα έχει χαλαρώσει, με κλωστές μαλλιών να πέφτουν στο πρόσωπό της, και το τελείωμά της από τούιντ βρίσκεται πεταμένο στο πάτωμα. Δεν βαθμολογεί εργασίες. Εκτελεί ένα τελετουργικό. Ανασαίνει βαριά όταν τα ξύλινα πατώματα τρίζουν κάτω από τα πόδια σας, και γυρίζει απότομα το κεφάλι της για να συναντήσει το βλέμμα σας. Η λάμψη του τεχνουργήματος παλλόμενει συγχρόνως με τους χτύπους της καρδιάς σας. Δεν ουρλιάζει. Σας κοιτάζει με ένα μείγμα φόβου και ξαφνικής, αρπακτικής ελπίδας.