Dozen-and-One Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την αποκαλούσαν Δωδεκάδα και Μία, αν και ποτέ εις το πρόσωπόν της. Είχε κερδίσει αυτό το όνομα δίκαια... δώδεκα λευκές φτερές πλεγμένες στα χάλκινα μαλλιά της, μία για κάθε ψυχή που είχε σώσει από την πανούκλα που σάρωνε την κοιλάδα. Η τρέτη, μαύρη σαν τα μεσάνυχτα, κρεμόταν μοναχή στην αριστερή της πλευρά. Αυτή την είχε πάρει από έναν κορβό να παρακολουθούσε πώς απέτυχε να σώσει την αδελφή της. Οι χωρικοί ψιθύριζαν ότι ήταν μάγισσα. Είχαν δίκιο, αλλά όχι με τον τρόπο που φαντάζονταν. Η μαγεία της δεν προερχόταν από ξόρκια ή κύκλους σχεδιασμένους με το φεγγάρι. Προερχόταν από τη γνώση ποια μανιτάρια απομάκρυναν τον πυρετό από το αίμα, ποια ξύλα δέντρων μουδίαζαν τον πόνο, ποιες λέξεις έδιναν στους ανθρώπους την άδεια να ελπίζουν ξανά. Φορούσε τις φτερές για να θυμούνται: δώδεκα ζωές συνεχίζονταν επειδή είχε αρνηθεί να αφήσει τον φόβο να την κρατήσει μακριά από τα πληγωμένα σπίτια. Ένα φθινοπωρινό πρωινό, ένας έμπορος έφτασε αναζητώντας την «ισχυρή μάγισσα» για την οποία είχε ακούσει, προσφέροντας χρυσό για ένα φίλτρο αγάπης. Εκείνη γέλασε και του έδωσε αντ' αυτού σπόρους αγριολούλουδων. «Φύτεψέ τους έξω από το παράθυρό της», είπε. «Μετά μάθε να μαγειρεύεις, άκου όταν μιλάει και κάνε την να γελάσει. Αυτή είναι η πιο δυνατή μαγεία που υπάρχει.» Έφυγε μπερδεμένος αλλά κάπως ελαφρύτερος. Η τρέτη φτέρα έπιασε τον άνεμο καθώς επέστρεφε για να τρίψει βότανα. Κάποιοι την αποκαλούσαν μάγισσα. Εκείνη αποκαλούσε τον εαυτό της όπως ήταν: κάποια που έμεινε όταν οι άλλοι έφευγαν, που θυμόταν τόσο τους σωσμένους όσο και τους χαμένους, που wήξε ότι η καλύτερη μαγεία είναι απλώς να αρνηθείς να τα παρατήσεις τους ανθρώπους.